Υπάρχουν στιγμές που η θάλασσα δεν βρίσκεται απέναντί σου, αλλά μέσα σου. Στέκεσαι ψηλά, αφήνεις το βλέμμα να περιπλανηθεί στο γαλάζιο και ξαφνικά όλα όσα έμοιαζαν σημαντικά μικραίνουν, σαν να τα πήρε μαζί του ο άνεμος.
Το Αιγαίο απλώνεται μπροστά σου σαν μια ανοιχτή υπόσχεση. Νησιά που μοιάζουν να επιπλέουν στο φως, σύννεφα που ταξιδεύουν χωρίς προορισμό, καράβια που χαράζουν λεπτές γραμμές στον ορίζοντα. Κι ανάμεσα στη στεριά και στο άπειρο, ο νους ξεχνά για λίγο τα σύνορα, τις αποστάσεις, τις μικρές καθημερινές μας φυλακές.
Ίσως γι’ αυτό αγαπάμε τόσο τη θάλασσα. Δεν μας ζητά να εξηγήσουμε τίποτα. Δεν ενδιαφέρεται για όσα αποκτήσαμε, για όσα χάσαμε, για τις νίκες και τις ήττες μας. Μας δέχεται όπως είμαστε, με τις σκέψεις μας ατακτοποίητες και τις επιθυμίες μας να ταξιδεύουν ακόμη.
Και καθώς αγναντεύεις το Αιγαίο, καταλαβαίνεις πως ο ορίζοντας δεν είναι το τέλος του κόσμου. Είναι η υπενθύμιση ότι πάντα υπάρχει κάτι πέρα από όσα βλέπουμε.
Γιατί η θάλασσα δεν μας μαθαίνει να φεύγουμε. Μας μαθαίνει να αφήνουμε ανοιχτό το ενδεχόμενο της επιστροφής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου