Οι καμάρες είναι η απόδειξη πως ακόμη και η πέτρα μπορεί να μάθει να λυγίζει χωρίς να σπάει. Πέτρινα τόξα που ενώνουν όχθες, δρόμους και εποχές, γεφυρώνοντας όχι μόνο αποστάσεις, αλλά και την απόσταση ανάμεσα σε εκείνους που έφυγαν και σε εκείνους που συνεχίζουν να περνούν.
Κάθε καμάρα κρύβει μέσα της μια μικρή επανάσταση της ανθρώπινης σκέψης. Πέτρες που, αντί να αντιστέκονται η μία στην άλλη, συνεργάζονται, μοιράζονται το βάρος και στηρίζουν η μία την άλλη. Καμιά τους δεν αρκεί μόνη της· μαζί, όμως, δημιουργούν κάτι που αντέχει στον χρόνο.
Κι ίσως αυτό να είναι το μυστικό κάθε γέφυρας, κάθε σχέσης, κάθε ανθρώπινης συνύπαρξης. Δεν χρειάζεται πάντα να στεκόμαστε απέναντι. Μπορούμε να γίνουμε το τόξο που ενώνει τις όχθες.
Γιατί οι καμάρες δεν χτίστηκαν για να θαυμάζουμε την πέτρα, αλλά για να περνάμε απέναντι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου