Η τοπογραφία του λιμανιού.

 

Το λιμάνι δεν είναι απλώς ένας τόπος όπου δένουν τα πλοία. Είναι μια μικρή τοπογραφία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Έχει είσοδο και έξοδο, όρια και περάσματα, βάθος και ρηχά νερά. Έχει την προβλήτα, όπου ο άνθρωπος περιμένει, τον μόλο, που αντιστέκεται στο κύμα, και τον φάρο, που επιμένει να δείχνει έναν δρόμο μέσα στο σκοτάδι. Κάθε σημείο του έχει τη δική του γεωγραφία, αλλά και τη δική του μνήμη.

Στο λιμάνι η θάλασσα παύει για λίγο να είναι απέραντη. Την περιορίζει η στεριά, την οργανώνει η ανθρώπινη ανάγκη, της επιβάλλει διαδρομές. Κι όμως, πίσω από τον κυματοθραύστη εξακολουθεί να υπάρχει το ανοιχτό πέλαγος -εκεί όπου δεν υπάρχουν προβλήτες, τελωνεία, εισιτήρια και πινακίδες.

Ίσως γι’ αυτό το λιμάνι είναι ένας παράξενος τόπος: δεν ανήκει ούτε στη στεριά ούτε στη θάλασσα. Είναι ο ενδιάμεσος χώρος της αναχώρησης και της επιστροφής. Εκεί όπου κάποιος φεύγει για να βρει κάτι που δεν γνωρίζει και κάποιος άλλος επιστρέφει έχοντας μάθει ότι η απόσταση δεν είναι πάντα δρόμος προς τα έξω.

Και τελικά, η πραγματική τοπογραφία του λιμανιού δεν βρίσκεται στους χάρτες. Βρίσκεται στους ανθρώπους που περιμένουν πάνω στην προβλήτα, στα πλοία που λύουν τους κάβους και σε εκείνη τη λεπτή γραμμή του ορίζοντα όπου η θάλασσα μοιάζει να τελειώνει.

Εκεί ακριβώς αρχίζει η ανθρώπινη περιπέτεια.