Υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν το μέλλον στα άστρα, άλλοι στις γραμμές της παλάμης κι άλλοι στο κατακάθι ενός ελληνικού καφέ. Ίσως, τελικά, ο άνθρωπος να μην αναζητά τόσο την πρόβλεψη όσο μια μικρή ρωγμή μέσα από την οποία θα μπορούσε να κοιτάξει όσα δεν τολμά να ρωτήσει ευθέως.
Ένα απόγευμα, πάνω στο λευκό εσωτερικό ενός φλιτζανιού, εμφανίστηκε το γράμμα "Μ". Κοντά στο χείλος, εκεί όπου, σύμφωνα με την παράδοση της καφεμαντείας, το παρόν συναντά το άμεσο μέλλον. Λίγοι κόκκοι καφέ, μια ακανόνιστη γραμμή, δυο κορυφές που ενώθηκαν από μια σκοτεινή καμπύλη. Κι όμως, αυτό το μικρό σχήμα απέκτησε ξαφνικά σημασία. Έγινε ένα ερώτημα που ζητούσε απάντηση.
Μήπως ήταν το αρχικό ενός ονόματος; Μήπως κάποιου ανθρώπου που πέρασε από τη ζωή και άφησε πίσω του μια εκκρεμότητα; Μήπως ενός προσώπου που βρίσκεται ήδη κοντά ή κάποιου που δεν έχει ακόμη εμφανιστεί;
Κι όταν η σκέψη συναντά τον έρωτα, οι συμπτώσεις αποκτούν μια παράξενη βαρύτητα. Το "Μ" μπορεί να σημαίνει Μαρία, Μιχάλης, Μνήμη, Μοναξιά, Μαζί. Μπορεί να είναι το πρώτο γράμμα μιας ιστορίας που τελείωσε ή μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ. Μπορεί να είναι το όνομα ενός ανθρώπου που αγαπήσαμε, κάποιου που μας πλήγωσε ή κάποιου που δεν καταφέραμε ποτέ να ξεχάσουμε.
Ίσως να είναι ένας έρωτας που έμεινε στη μέση. Δυο άνθρωποι που συναντήθηκαν σε λάθος χρόνο, που άφησαν τις λέξεις τους μισές, που περίμεναν ο ένας τον άλλον χωρίς να ξέρουν αν η αναμονή είχε ακόμη νόημα. Ίσως να είναι ένα βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο επέτρεπε η περίσταση, ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε, μια εξομολόγηση που έμεινε φυλακισμένη πίσω από την αξιοπρέπεια ή τον φόβο της απόρριψης.
Και να που τώρα, μέσα στο φλιτζάνι, ένα γράμμα μοιάζει να ξανανοίγει την υπόθεση.
Αυτή είναι η παράξενη δύναμη των συμβόλων. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουν τίποτε για εμάς. Αρκεί να τους παραχωρήσουμε λίγο χώρο μέσα στη φαντασία μας, κι εκείνα αρχίζουν να μιλούν με τη δική μας φωνή. Βλέπουμε μορφές στα σύννεφα, πρόσωπα στη φωτιά, δρόμους στις ρωγμές των τοίχων. Αναζητούμε μια κρυφή τάξη μέσα στην αταξία, σαν να υποψιαζόμαστε πως ο κόσμος μάς χρωστά κάποια εξήγηση για όσα μας συμβαίνουν.
Ο έρωτας, άλλωστε, έχει τη δική του καφεμαντεία. Διαβάζει σημάδια εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν συμπτώσεις. Κρατά στη μνήμη του μια λέξη για χρόνια, αναλύει μια καθυστέρηση λίγων λεπτών, αναζητά νόημα σε μια τυχαία συνάντηση. Μια σιωπή γίνεται ερώτημα, μια απουσία μετατρέπεται σε παρουσία μέσα στη σκέψη, ένα όνομα αρκεί για να επιστρέψει ολόκληρη μια εποχή.
Δεν είναι απαραίτητα αδυναμία. Είναι η δυσκολία της επιθυμίας να συμφιλιωθεί με το άγνωστο. Γιατί ο έρωτας δεν αντέχει εύκολα τα αναπάντητα ερωτήματα. Θέλει να γνωρίζει αν το συναίσθημα είναι αμοιβαίο, αν η απόσταση είναι προσωρινή, αν πίσω από τη σιωπή κρύβεται αδιαφορία ή ένας φόβος που δεν βρήκε ακόμη το θάρρος να ομολογηθεί.
Κι έτσι, το γράμμα "Μ", κοντά στο χείλος του φλιτζανιού, μοιάζει να υπόσχεται πως κάτι βρίσκεται κοντά. Η παράδοση της καφεμαντείας συνδέει συμβολικά αυτό το σημείο με το παρόν και τις επερχόμενες εξελίξεις. Μήπως μια επικοινωνία; Μια συνάντηση; Μια επιστροφή; Μήπως μια καινούργια αρχή εκεί όπου όλα έμοιαζαν τελειωμένα;
Η φαντασία επιτρέπεται να ελπίζει. Η ζωή, όμως, δεν υπογράφει συμβόλαια με το κατακάθι του καφέ.
Κανένα γράμμα δεν μπορεί να υποκαταστήσει μια κουβέντα που δεν έγινε. Κανένα φλιτζάνι δεν μπορεί να απαντήσει στη θέση ενός ανθρώπου που σιωπά. Και κανένα σημάδι δεν αποδεικνύει ότι κάποιος αγαπά, αν η ίδια του η συμπεριφορά δεν το φανερώνει. Ο έρωτας δεν μετριέται με τις προβλέψεις, αλλά με την παρουσία, τη συνέπεια, το ενδιαφέρον και το θάρρος να εκτεθεί κανείς.
Ίσως, λοιπόν, το ενδιαφέρον να μην βρίσκεται στο τι σημαίνει το "Μ", αλλά στο γιατί αυτό το συγκεκριμένο γράμμα απέκτησε τόση σημασία. Ποιο όνομα πέρασε πρώτο από το μυαλό; Ποια ανάμνηση αναδύθηκε χωρίς πρόσκληση; Ποιο πρόσωπο έκανε την καρδιά να σταθεί για μια στιγμή, σαν να αναγνώρισε κάτι που η λογική προσπαθούσε καιρό να ξεχάσει;
Μερικές φορές, η πρώτη αυθόρμητη σκέψη λέει περισσότερα για τις επιθυμίες μας απ’ όσα θα μπορούσε να πει οποιοσδήποτε μάντης. Κι αν το γράμμα ξύπνησε ένα όνομα, ίσως αυτό το όνομα να μην είναι πρόβλεψη του μέλλοντος, αλλά η απόδειξη πως κάτι από το παρελθόν εξακολουθεί να κατοικεί στο παρόν.
Το φλιτζάνι, άλλωστε, δεν γνωρίζει τη μοίρα. Γνωρίζει μόνο το κατακάθι του. Εμείς είμαστε εκείνοι που του δίνουμε ιστορίες, πρόσωπα και υποσχέσεις.
Κι όταν ο καφές τελειώσει, το φλιτζάνι ξεπλένεται, το γράμμα χάνεται και η καθημερινότητα επιστρέφει στη θέση της. Μόνο η απορία μπορεί να παραμείνει. Ίσως μαζί της κι ένα χαμόγελο, μια μικρή προσμονή, η επιθυμία να μην έχουν κλείσει όλες οι πόρτες.
Γιατί υπάρχει κάτι όμορφο στο να αφήνεις την καρδιά σου να ταξιδεύει. Να μην αποκλείεις το απρόσμενο, να κρατάς μια μικρή πόρτα ανοιχτή χωρίς να σταματάς να ζεις περιμένοντας κάποιον να τη διαβεί. Να αποδέχεσαι πως δεν μπορείς να γνωρίζεις τι θα φέρει η επόμενη μέρα, αλλά εξακολουθείς να έχεις το δικαίωμα να ελπίζεις.
Ίσως το "Μ" να είναι μια ανάμνηση. Ίσως μια προσμονή. Ίσως ένα όνομα που δεν τολμάς ακόμη να προφέρεις δυνατά. Ή ίσως να είναι απλώς μια υπενθύμιση πως, ακόμη κι αν η ζωή μάς έμαθε να φυλαγόμαστε, μέσα μας εξακολουθεί να υπάρχει εκείνο το κομμάτι που θέλει να αγαπήσει χωρίς υπολογισμούς.
Και αν κάποτε ο άνθρωπος πίσω από το "Μ" σταθεί πραγματικά απέναντί σου, μην τον ρωτήσεις τι έδειξε ο καφές. Κοίταξέ τον στα μάτια. Εκεί θα αναζητήσεις την απάντηση.
Γιατί το γράμμα Μ μπορεί να αρχίζει ένα όνομα, μια μνήμη ή μια μοναξιά. Μα μόνο δύο άνθρωποι μπορούν να το μετατρέψουν σε μια λέξη που αρχίζει από το ίδιο γράμμα: Μαζί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου