Η Καφετζού και η τέχνη να διαβάζεις τους ανθρώπους.
📽 Η "Καφετζού" του Αλέκου Σακελλάριου, με τη μοναδική Γεωργία Βασιλειάδου, δεν είναι απλώς μια παλιά ελληνική κωμωδία. Είναι ένα μικρό μάθημα για την ανθρώπινη ανάγκη να πιστεύει πως κάποιος γνωρίζει όσα η ίδια η ζωή αρνείται να της αποκαλύψει.
🎬Η κυρά-Καλλιόπη, μια γυναίκα της καθημερινότητας, ανακαλύπτει πως το φλιτζάνι του ελληνικού καφέ μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από ένα κατακάθι που περισσεύει στον πάτο του. Μπορεί να γίνει θέατρο, εξομολόγηση, παρηγοριά και, κυρίως, ένα παράθυρο μέσα από το οποίο οι άνθρωποι προσπαθούν να κρυφοκοιτάξουν το μέλλον τους. Με λίγη φαντασία, αρκετή παρατηρητικότητα και το απαραίτητο θεατρικό ταλέντο, η καφετζού μετατρέπει τις αμφιβολίες των άλλων σε βεβαιότητες και τις αγωνίες τους σε ιστορίες.
Το αστείο βρίσκεται στην προσποίηση. Η ουσία, όμως, κρύβεται βαθύτερα.
Γιατί οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην καφετζού μόνο για να μάθουν τι θα συμβεί. Πηγαίνουν για να ακούσουν αυτό που φοβούνται να παραδεχτούν, για να πάρουν μια απάντηση εκεί όπου δεν υπάρχει καμία εγγύηση, για να δανειστούν λίγη ελπίδα από μια γυναίκα που κοιτάζει επίμονα τα υπολείμματα του καφέ και μιλά σαν να έχει στα χέρια της το βιβλίο της μοίρας.
Η καφετζού γνωρίζει κάτι που δεν χρειάζεται μεταφυσικές ικανότητες για να το καταλάβει: ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να πιστέψει εκείνον που θα του πει αυτό που λαχταρά να ακούσει. Ένας έρωτας που αργεί, ένα γράμμα που δεν έρχεται, ένας άνθρωπος που απομακρύνθηκε, μια προσδοκία που επιμένει να ζει. Όλα μπορούν να χωρέσουν σε μια γραμμή από κατακάθι, αρκεί να υπάρχει κάποιος πρόθυμος να την ερμηνεύσει.
📽 Και κάπου εκεί η κωμωδία του Σακελλάριου ξεπερνά την εποχή της. Γιατί, αν αλλάξουμε το φλιτζάνι με μια τηλεοπτική πρόβλεψη, μια αστρολογική στήλη ή έναν σύγχρονο ειδικό που υπόσχεται να εξηγήσει τα πάντα, η ανθρώπινη ανάγκη παραμένει σχεδόν ίδια. Θέλουμε να γνωρίζουμε το αύριο, επειδή δυσκολευόμαστε να αντέξουμε την αβεβαιότητα του σήμερα.
🎬Η Γεωργία Βασιλειάδου, με τη χαρακτηριστική φωνή, το εκφραστικό της πρόσωπο και εκείνη την αξεπέραστη λαϊκή αμεσότητα, δίνει στην κυρά-Καλλιόπη μια γοητεία που δεν εξαντλείται στην πονηριά της. Η ηρωίδα της δεν είναι απλώς μια γυναίκα που εξαπατά. Είναι μια γυναίκα που έχει καταλάβει πόσο εύκολα η ανθρώπινη αγωνία μετατρέπεται σε πίστη και πόσο συχνά η ελπίδα χρειάζεται έναν αφηγητή για να συνεχίσει να υπάρχει.
Και αυτό είναι ίσως το πιο λεπτό εύρημα της ταινίας: η καφετζού μπορεί να μην ξέρει το μέλλον, ξέρει όμως να διαβάζει εκείνους που κάθονται απέναντί της. Το φλιτζάνι είναι το πρόσχημα. Οι άνθρωποι είναι το πραγματικό της βιβλίο.
📽 Στην "Καφετζού", το γέλιο γεννιέται από την απάτη, αλλά η τρυφερότητα γεννιέται από την ανάγκη που την κάνει δυνατή. Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο που ζητά να του πουν τη μοίρα του υπάρχει κάποιος που δυσκολεύεται να εμπιστευτεί τη ζωή χωρίς εγγυήσεις.
Και τελικά, η καφετζού δεν χρειάζεται να δει τι γράφει το φλιτζάνι. Αρκεί να κοιτάξει στα μάτια εκείνον που το κρατά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου