Καμιά φορά, αξίζει να κάθεσαι χάμω...

 

Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να κάθεσαι καμιά φορά χάμω, ακόμη κι αν είναι στο πεζοδρόμιο. Όχι σε μια γραφική παραλία ή σε μια πλαγιά με θέα, αλλά ανάμεσα στη σκόνη της πόλης, στα βιαστικά βήματα των περαστικών και στον θόρυβο μιας καθημερινότητας που δεν σταματά ποτέ.

Ο άνθρωπος περνά τη ζωή του προσπαθώντας να ανέβει. Σε αξιώματα, κοινωνικές θέσεις, ψηλότερους ορόφους και βάθρα που υπόσχονται πως εκεί πάνω θα γίνει σημαντικότερος. Κάπου στην πορεία ξεχνά πως η αξία του δεν μετριέται από το ύψος της καρέκλας του.

Όταν κάθεσαι χάμω, αλλάζει η οπτική σου. Παρατηρείς ένα μυρμήγκι, ένα αγριόχορτο που ξεφυτρώνει ανάμεσα στις πλάκες, τα πόδια των ανθρώπων που προσπερνούν χωρίς να κοιτούν. Ανακαλύπτεις έναν κόσμο που υπήρχε πάντα, αλλά εσύ ήσουν πολύ απασχολημένος για να τον δεις.

Υπάρχει, βέβαια, μια ουσιαστική διαφορά: άλλο να κάθεσαι στο πεζοδρόμιο επειδή το επέλεξες κι άλλο να αναγκάζεσαι να ζεις εκεί επειδή δεν έχεις πού να πας. Για τον πρώτο είναι μια στιγμή ελευθερίας· για τον δεύτερο, μια κοινωνική αποτυχία.

Ίσως, λοιπόν, αξίζει καμιά φορά να αφήνεις την καρέκλα, το κινητό και τη βιασύνη σου. Να καθίσεις για λίγο στη γη, να κοιτάξεις την πόλη από χαμηλά και να θυμηθείς πως δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι πάνω από τους άλλους για να βλέπεις μακριά.

Γιατί το να κάθεσαι χαμηλά είναι επιλογή. Το να θεωρείς τους άλλους κατώτερους είναι αλαζονεία. Και να τους θεωρείς ψηλότερους, βλακεία.