Ο άνθρωπος έμαθε να μιλάει για να επικοινωνεί, αλλά έμαθε να τρώει μαζί με άλλους για να δημιουργεί δεσμούς. Πριν από τις ιδεολογίες, τις σημαίες και τις μεγάλες πολιτικές διακηρύξεις, υπήρχε η φωτιά, η τροφή και η ανάγκη να μοιραστεί. Το τραπέζι έγινε η πρώτη μικρή κοινωνία, εκεί όπου η πείνα συναντήθηκε με τη φιλοξενία και η επιβίωση με την απόλαυση.
Το φαγητό κουβαλάει ιστορίες. Η συνταγή της γιαγιάς διασώζει μια εποχή, το ψωμί θυμίζει τη φτώχεια και την αυτάρκεια, το κρασί λύνει γλώσσες και οι μυρωδιές επιστρέφουν τον άνθρωπο σε τόπους που ίσως δεν υπάρχουν πια. Τρώμε για να ζήσουμε, αλλά πολλές φορές ζούμε για εκείνες τις στιγμές που η γεύση γίνεται ανάμνηση.
Κι όμως, ακόμη και το φαγητό έχει τις αντιφάσεις του. Άλλοι πετούν όσα περισσεύουν κι άλλοι στερούνται τα απαραίτητα. Άλλοι αντιμετωπίζουν το γεύμα ως γαστρονομική εμπειρία κι άλλοι ως καθημερινό λογαριασμό που πρέπει να βγει. Η ίδια τροφή μπορεί να είναι απόλαυση για τον έναν και αγωνία για τον άλλον.
Ίσως τελικά η αξία ενός γεύματος να μη βρίσκεται στα υλικά του, αλλά σε όσα συμβαίνουν γύρω από το τραπέζι. Στις κουβέντες, στα γέλια, στις σιωπές, στην καρέκλα που μένει άδεια και στο πιάτο που γεμίζει χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσει κανείς.
Γιατί το φαγητό χορταίνει το σώμα, αλλά το μοίρασμα είναι εκείνο που τρέφει την ανθρώπινη σχέση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου