Υπάρχουν βράδια που τα έχεις οργανώσει με όλες τις προδιαγραφές μιας μικρής κοινωνικής επιτυχίας. Έχεις αποφασίσει πού θα πας, τι θα φορέσεις, ίσως και ποιον θα ήθελες να συναντήσεις. Έχεις επενδύσει στην έξοδο χρόνο, διάθεση και λίγο παραπάνω άρωμα. Και τότε έρχεται το μοιραίο μήνυμα: «Δεν θα μπορέσω τελικά απόψε».
Η βραδιά καταρρέει χωρίς καν να έχει αρχίσει.
Για λίγα λεπτά περιφέρεσαι στο σπίτι σαν άνθρωπος που μόλις έχασε μια μεγάλη ευκαιρία. Μετά κοιτάζεις τον καθρέφτη, βγάζεις τα ρούχα της εξόδου και φοράς εκείνη την παλιά φόρμα που έχει δει περισσότερες απογοητεύσεις απ’ όσες θα μπορούσε να αντέξει ένας ψυχαναλυτής.
Και κάπου εκεί αναλαμβάνει η τεχνολογία.
Ανοίγεις την εφαρμογή του delivery.
Η ζωή μπορεί να σου ακύρωσε το ραντεβού, αλλά η πίτσα δεν ακυρώνει ποτέ χωρίς σοβαρό λόγο. Το σουβλάκι δεν επικαλείται έκτακτες υποχρεώσεις. Το μπέργκερ δεν σου γράφει «θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή». Το φαγητό έχει μια αξιοθαύμαστη συνέπεια, σχεδόν συγκινητική για τα δεδομένα των ανθρώπινων σχέσεων.
Αρχίζει, λοιπόν, η περιήγηση στα μενού. Δεν πεινάς ιδιαίτερα, αλλά οι φωτογραφίες έχουν τον τρόπο τους να ξυπνούν επιθυμίες. Βλέπεις μια πίτσα και θυμάσαι ότι η ζωή είναι μικρή. Βλέπεις πατάτες με λιωμένο τυρί και σκέφτεσαι ότι δεν πρέπει να στερείσαι τις απολαύσεις. Προσθέτεις ένα γλυκό, επειδή η βραδιά είχε ήδη μια απώλεια και δεν χρειάζεται να υποστεί δεύτερη.
Η παραγγελία ολοκληρώνεται. Έχεις πλέον έναν στόχο, μια αποστολή, ένα μέλλον.
Στρώνεις πρόχειρα το τραπεζάκι, βάζεις μια ταινία και περιμένεις τον διανομέα παρακολουθώντας το μικρό εικονίδιο να κινείται στον χάρτη. Για πρώτη φορά μέσα στην ημέρα, η αναμονή σου έχει νόημα.
Κι όταν χτυπάει το κουδούνι, ανοίγεις την πόρτα με τη χαρά ανθρώπου που υποδέχεται έναν παλιό, πιστό φίλο. Παραλαμβάνεις το πακέτο, αφήνεις το φιλοδώρημα, κλείνεις την πόρτα και επιστρέφεις στον καναπέ.
Η κοινωνική ζωή μπορεί να περιμένει. Η θερμοκρασία της πίτσας, όχι.
Βέβαια, υπάρχει ένα μικρό παράδοξο. Παραγγέλνεις για να παρηγορηθείς επειδή δεν βγήκες, πληρώνεις σχεδόν όσα θα πλήρωνες αν είχες βγει και στο τέλος τρως περισσότερο απ’ όσο θα έτρωγες έξω. Η οικονομία της μοναξιάς έχει τους δικούς της, ανεξήγητους κανόνες.
Αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι κάθε βράδυ φτιαγμένο για περιπέτειες, γνωριμίες και μεγάλες εξόδους. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι να μη χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Να φας με τα χέρια, να γελάσεις με μια χαζή κωμωδία και να αφήσεις το κινητό στην άκρη.
Και κάπου ανάμεσα στην τελευταία μπουκιά και στην πρώτη νυσταγμένη σκέψη, συνειδητοποιείς ότι η βραδιά δεν πήγε ακριβώς όπως την είχες σχεδιάσει. Πήγε, όμως, όπως βόλεψε την πιο ειλικρινή πλευρά σου: εκείνη που θέλει ησυχία, άνεση και κάτι νόστιμο χωρίς να χρειάζεται να φορέσει παντελόνι που κουμπώνει.
Γιατί, τελικά, όταν οι άνθρωποι σου χαλάνε τα σχέδια, υπάρχει πάντα το delivery. Και σε αντίθεση με ορισμένες ανθρώπινες σχέσεις, τουλάχιστον αυτό έρχεται με απόδειξη και συγκεκριμένο χρόνο παράδοσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου