Εκεί που άνθισαν τα πρώτα κυκλάμινα...

Υπάρχουν τόποι που δεν τους θυμάσαι από τα σπίτια τους, ούτε από τα τοπία τους, αλλά από κάτι μικρό που συνέβη κάποτε εκεί και δεν επαναλήφθηκε ποτέ με τον ίδιο τρόπο.

Ένα πρωινό του φθινοπώρου, ένας στενός δρόμος που χάνεται ανάμεσα στα δέντρα, η υγρασία πάνω στις πέτρες, το χώμα που μυρίζει βροχή. Κι εκεί, στη σκιά ενός βράχου, τα πρώτα κυκλάμινα. Μικρά, εύθραυστα, σχεδόν απίθανα. Σαν να μην τα αφορά η εποχή που αλλάζει, σαν να μην έμαθαν ποτέ πως ο κόσμος ετοιμάζεται να κρυώσει.

Σκύβεις να τα κοιτάξεις. Δεν τα κόβεις. Υπάρχουν ομορφιές που, μόλις τις κάνεις κτήμα σου, παύουν να σου ανήκουν. Τα αφήνεις εκεί όπου γεννήθηκαν, ανάμεσα στις ρίζες και στις πέτρες, να συνεχίσουν τη δική τους, αθόρυβη ιστορία. Κι όταν σηκώνεσαι, κάτι έχει αλλάξει μέσα σου, χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις τι.

Ίσως επειδή η μικρή περιπλάνηση δεν είναι τελικά μια απόδραση από τον κόσμο, αλλά μια επιστροφή σε όσα ο κόσμος μάς έμαθε να προσπερνάμε. Το βλέμμα του ανθρώπου που βιάζεται αναζητά μεγάλες εικόνες, μα η ζωή επιμένει να αποκαλύπτεται στα μικρά. Σ' ένα λουλούδι που ανθίζει χωρίς θεατές, σ' ένα μονοπάτι που δεν οδηγεί πουθενά σπουδαία, σ' ένα φως που πέφτει για λίγα λεπτά πάνω σ' ένα παλιό πέτρινο τοιχίο.

Και κάπως έτσι, ο τόπος γίνεται ανάμνηση πριν ακόμη τον εγκαταλείψεις. Δεν ξέρεις αν θα επιστρέψεις. Δεν ξέρεις αν τα κυκλάμινα θα ανθίσουν εκεί και την επόμενη χρονιά ή αν κάποιος θα περάσει με βαριά βήματα και θα τα συνθλίψει. Η φύση δεν υπόσχεται τίποτε. Ίσως γι' αυτό η ομορφιά της είναι τόσο αληθινή.

Οι άνθρωποι, αντίθετα, ζητούν διαρκώς εγγυήσεις. Θέλουν να ξέρουν πως ό,τι αγάπησαν θα παραμείνει, πως οι δρόμοι θα τους περιμένουν, πως τα πρόσωπα δεν θα αλλάξουν, πως ο χρόνος θα σεβαστεί τις επιθυμίες τους. Μα ο χρόνος δεν υπογράφει συμβόλαια. Απλώς περνά, αφήνοντας πίσω του εκείνους που αγάπησαν και εκείνους που δεν πρόλαβαν.

Γι' αυτό υπάρχουν κάτι τέτοιες περιπλανήσεις που αξίζουν περισσότερο από ολόκληρα ταξίδια. Επειδή δεν σου προσφέρουν έναν καινούργιο τόπο για να κατακτήσεις, αλλά μια καινούργια ματιά για να κατοικήσεις τον παλιό. Κι επειδή, μέσα στην απλότητά τους, σου θυμίζουν πως δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι μεγάλο για να αισθανθείς πως είσαι ζωντανός.

Ύστερα φεύγεις. Ο δρόμος συνεχίζεται, το φως λιγοστεύει, τα κυκλάμινα μένουν πίσω. Δεν παίρνεις μαζί σου τίποτε, εκτός από την εικόνα τους.

Και ίσως, χρόνια αργότερα, να μην θυμάσαι ούτε το όνομα του τόπου ούτε την ημερομηνία εκείνης της διαδρομής. Θα θυμάσαι μόνο πως κάποτε, σ' ένα μονοπάτι που δεν οδηγούσε πουθενά, άνθισαν τα πρώτα κυκλάμινα.

Και τότε θα καταλάβεις πως δεν ήταν τα κυκλάμινα που έμειναν πίσω. Ήταν μια εκδοχή του εαυτού σου που, για λίγες στιγμές, είχε προλάβει να ανθίσει.