Το πράσινο κομμένο μήλο.

Το μήλο έχει κάτι το αθώο, μέχρι να κοπεί στα δύο. Τότε αποκαλύπτει το εσωτερικό του, όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους όταν πάψουν να ποζάρουν ολόκληροι.

Το πράσινο μήλο δεν είναι ένα φρούτο που περιμένει να κοκκινίσει για να θεωρηθεί ώριμο. Υπάρχουν ποικιλίες που αποκτούν την πλήρη ωριμότητά τους παραμένοντας πράσινες, με τη δική τους χαρακτηριστική οξύτητα, τη σκληρή σάρκα και τη δροσερή γεύση τους. Δεν είναι λιγότερο ώριμες επειδή δεν άλλαξαν χρώμα. Απλώς ακολουθούν τη δική τους φυσική διαδρομή. Όπως και οι άνθρωποι, που δεν χρειάζεται να μοιάσουν στους άλλους για να θεωρηθούν ολοκληρωμένοι. 

Όπως κι εκείνοι που δεν έμαθαν να γλυκαίνουν τα λόγια τους για να γίνονται αρεστοί.

Μόλις το μαχαίρι χωρίσει τις δύο πλευρές του, το λευκό εσωτερικό του εκτίθεται στον αέρα. Σιγά σιγά, αρχίζει να σκουραίνει. Η οξείδωση δεν είναι παρά η συνάντηση με το περιβάλλον, μια μικρή χημική ιστορία που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Το μήλο αλλάζει χρώμα επειδή ήρθε σε επαφή με τον κόσμο.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ανθρώπινη αναλογία.

Πόσοι άνθρωποι δεν άλλαξαν όταν κόπηκαν από τη μέση οι βεβαιότητές τους; Πόσοι δεν σκοτείνιασαν όταν εκτέθηκαν στην αδικία, στην προδοσία, στην ανάγκη να επιβιώσουν; Κι άλλοι πόσοι δεν διατήρησαν την εσωτερική τους καθαρότητα, όχι επειδή έμειναν ανέγγιχτοι, αλλά επειδή βρήκαν έναν τρόπο να μην οξειδωθούν από την υποκρισία.

Το κομμένο μήλο μπορεί να ραντιστεί με λίγο λεμόνι και να καθυστερήσει το καφέτιασμα. Ο άνθρωπος, πάλι, αναζητά τις δικές του αντιοξειδωτικές ουσίες: τον έρωτα, τη φιλία, τη γνώση, το χιούμορ, την αμφισβήτηση. Μερικές φορές λειτουργούν. Άλλες φορές, απλώς κάνουν την αλλοίωση πιο αργή.

Κι ύστερα υπάρχει η αγορά, που έχει αποφασίσει πως το φρούτο πρέπει να είναι άψογο: γυαλιστερό, συμμετρικό, χωρίς σημάδια. Όπως ακριβώς θέλει και τους ανθρώπους. Παραγωγικούς, ευπαρουσίαστους, χαμογελαστούς, χωρίς ρωγμές που να χαλούν τη βιτρίνα.

Μόνο που το μήλο δεν χρειάζεται να παραμείνει όμορφο για να είναι νόστιμο. Ούτε ο άνθρωπος χρειάζεται να παραμένει αλώβητος για να είναι άξιος αγάπης.

Το πράσινο κομμένο μήλο δεν φοβάται το μαχαίρι. Φοβάται μόνο να μείνει τόσο πολύ στη βιτρίνα, ώστε να ξεχάσει πως προορισμός του ήταν να το γευτούν.