Οι παλιές φωτογραφίες δεν δείχνουν απλώς όσα συνέβησαν. Δείχνουν όσα δεν γνωρίζαμε τότε ότι θα χάναμε.
Άνθρωποι χαμογελούν χωρίς να ξέρουν πως κάποτε θα τους αναζητούμε μέσα σε ένα συρτάρι. Χέρια ακουμπούν σε ώμους που δεν υπάρχουν πια δίπλα μας. Σπίτια στέκουν ακόμη στη θέση τους, μα οι φωνές που γέμιζαν τα δωμάτιά τους έχουν σωπάσει. Κι εκείνο το παιδί, που κοιτάζει τον φακό με την αθωότητα της βεβαιότητας, δεν έχει ιδέα πόσες ζωές θα χρειαστεί να ζήσει ώσπου να γίνει ο άνθρωπος που κρατά σήμερα τη φωτογραφία.
Παράξενο πράγμα ο χρόνος. Προχωράει μόνο προς τα εμπρός, αλλά αφήνει πίσω του μικρές χάρτινες πόρτες που ανοίγουν προς τα πίσω. Τις ανοίγεις και ξαναβρίσκεσαι σε μια αυλή, σε μια εκδρομή, σε ένα κυριακάτικο τραπέζι. Ακούς σχεδόν τα γέλια, θυμάσαι ακόμη και το φως εκείνου του απογεύματος. Για μερικά δευτερόλεπτα, οι νεκροί επιστρέφουν, οι απόντες πλησιάζουν και ο νεότερος εαυτός σου σε κοιτάζει σαν να θέλει να σε ρωτήσει τι απέγινε το μέλλον που κάποτε ονειρευόσασταν μαζί.
Κι όμως, οι φωτογραφίες λένε ψέματα. Όχι επειδή καταγράφουν κάτι που δεν συνέβη, αλλά επειδή δεν μπορούν να καταγράψουν όσα συνέβαιναν μέσα μας. Δεν φυλακίζουν τις αγωνίες, τους καβγάδες, τις σιωπές, τα μυστικά. Ένα χαμόγελο μπορεί να κρύβει μια θλίψη, μια αγκαλιά να είναι η τελευταία χωρίς κανείς να το γνωρίζει, ένα τραπέζι γεμάτο ανθρώπους να είναι ήδη γεμάτο αποχαιρετισμούς που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Κάποτε κοιτάζαμε τις φωτογραφίες για να θυμηθούμε τους άλλους. Με τα χρόνια, αρχίζουμε να τις κοιτάζουμε για να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας. Να δούμε πώς ήταν το πρόσωπό μας πριν χαραχτούν πάνω του οι απώλειες, πώς κοιτούσαμε πριν μάθουμε να υποψιαζόμαστε, πώς γελούσαμε πριν ανακαλύψουμε ότι τίποτε δεν είναι αυτονόητο.
Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη πιο παράξενο: δεν νοσταλγούμε μόνο εκείνους που έφυγαν. Νοσταλγούμε κι εκείνον που ήμασταν όταν ήταν ακόμη εδώ.
Ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που ξεφυλλίζουμε ένα παλιό άλμπουμ, δεν ψάχνουμε πραγματικά το παρελθόν. Ψάχνουμε μια απόδειξη πως υπήρξαμε κάποτε όλοι μαζί, πως αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε, πως μοιραστήκαμε έναν κόσμο που τότε μας φαινόταν ατελείωτος.
Οι παλιές φωτογραφίες δεν γερνούν. Γερνούν τα μάτια που τις κοιτούν.
Και κάποια στιγμή, ανάμεσα σε τόσα πρόσωπα που αναγνωρίζουμε, σταματάμε μπροστά σε ένα που μας φαίνεται παράξενα οικείο. Είναι το δικό μας.
Μόνο που εκείνος ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ακόμη τίποτε από όσα εμείς θυμόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου