Κάθε κοινωνία έχει τα ...καρύδια της. Σκληρά, απροσπέλαστα, με κέλυφος που δεν ραγίζει εύκολα. Μερικά τα σπας με πέτρα, άλλα με σφυρί, κι άλλα χρειάζονται ολόκληρο κρατικό μηχανισμό για να αποκαλύψουν το περιεχόμενό τους.
Υπάρχουν, βέβαια, και τα καρύδια που κυκλοφορούν με ύφος αμύγδαλου. Κάνουν θόρυβο, παριστάνουν τους σπουδαίους και περιμένουν να τους ανοίξεις μόνο και μόνο για να διαπιστώσεις πως από μέσα είναι άδεια.
Κι εκεί αρχίζει η ειρωνεία. Όσο πιο κούφιο το καρύδι, τόσο πιο περήφανο το κέλυφος. Όσο λιγότερη η ψίχα, τόσο μεγαλύτερη η απαίτηση για σεβασμό.
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι τα καρύδια. Είναι εκείνοι που κρατούν το καρυοθραύστη. Γιατί άλλοι τον χρησιμοποιούν για να βρουν την αλήθεια κι άλλοι για να συντρίψουν ό,τι δεν μπορούν να καταπιούν.
Και κάπως έτσι περνάει η ζωή: άλλοι σπάνε καρύδια, άλλοι σπάνε κεφάλια κι άλλοι, οι πιο επιτήδειοι, πουλάνε τα τσόφλια για περιεχόμενο.
Κι αν θέλεις να γνωρίσεις μια κοινωνία, μην κοιτάξεις πόσα καρύδια σπάει. Κοίτα πόσα τσόφλια έχει αναγορεύσει σε αρχηγούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου