Μας εξοργίζουν οι ανεμογεννήτριες όταν υψώνονται στις κορυφές των βουνών σαν μεταλλικοί κατακτητές ενός κόσμου που δεν τους ανήκει.
Μας εξοργίζει να βαφτίζεται «πράσινη ανάπτυξη» η αλλοίωση του φυσικού τοπίου, να ανοίγονται δρόμοι μέσα σε παρθένα δάση, να ισοπεδώνονται πλαγιές, να τεμαχίζονται οικοσυστήματα και να μετατρέπονται οι βουνοκορφές σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Μας εξοργίζει ακόμη περισσότερο η αντίφαση: μας υπόσχονται φθηνή και καθαρή ενέργεια, αλλά οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος εξακολουθούν να γονατίζουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Οι ανεμογεννήτριες πολλαπλασιάζονται, οι κορυφογραμμές γεμίζουν μεταλλικούς έλικες, αλλά ο καταναλωτής δεν βλέπει αντίστοιχη ανακούφιση στην τσέπη του. Η ενεργειακή μετάβαση παρουσιάζεται ως κοινωνικό όφελος, χωρίς το όφελος αυτό να γίνεται αυτονόητα αισθητό σε εκείνους που πληρώνουν τον λογαριασμό.
Δεν είναι η ιδέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που προκαλεί την οργή. Είναι το μοντέλο ανάπτυξης που μετατρέπει τη φύση σε επιχειρηματικό οικόπεδο και την ενεργειακή ανάγκη σε πεδίο κερδοφορίας. Είναι η απουσία ουσιαστικού χωροταξικού σχεδιασμού, η υποβάθμιση της προστασίας των οικοσυστημάτων και η άνιση κατανομή του κόστους και των ωφελειών.
Γιατί η οικολογία δεν είναι μια εταιρική διαφήμιση με πράσινο φόντο. Δεν μετριέται σε εγκατεστημένα μεγαβάτ, ούτε σε αριθμό ανεμογεννητριών. Μετριέται στην προστασία της ζωής, στη διατήρηση της βιοποικιλότητας και στην αξιοπρεπή πρόσβαση όλων στην ενέργεια.
Δεν είναι όλα πράσινα επειδή βάφτηκαν στο χρώμα της οικολογίας. Ούτε μπορεί η σωτηρία του πλανήτη να γίνεται άλλοθι για την καταστροφή των βουνών και την οικονομική εξάντληση των ανθρώπων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου