Ο Κρόνος είναι ο πλανήτης όπου ο αρχαίος μύθος μοιάζει να απέκτησε σώμα. Οι αρχαίοι έδωσαν το όνομά του στον θεό του χρόνου, εκείνον που φοβόταν περισσότερο απ’ όλα τη διαδοχή. Είχε προφητευτεί πως ένα από τα παιδιά του θα τον εκθρόνιζε· κι έτσι, κάθε φορά που η Ρέα γεννούσε, ο Κρόνος το κατάπινε. Προσπαθούσε να φυλακίσει μέσα του το μέλλον, να κρατήσει τον χρόνο ακίνητο, να εμποδίσει αυτό που ερχόταν να γίνει.
Κι όμως, ο πλανήτης που φέρει το όνομά του είναι ένας κόσμος ολόκληρος φτιαγμένος από κίνηση.
Γύρω από τον Κρόνο περιστρέφονται οι περίφημοι δακτύλιοί του: αμέτρητα κομμάτια πάγου και βράχου, θραύσματα που κινούνται αδιάκοπα σε τροχιές γύρω από το σώμα του. Σαν να μην μπόρεσε ποτέ πραγματικά να κρατήσει μέσα του ό,τι φοβήθηκε πως θα χάσει. Σαν τα παιδιά που κατάπιε ο θεός να επέστρεψαν, όχι ως πρόσωπα αυτή τη φορά, αλλά ως ύλη που αρνείται να μείνει ακίνητη.
Οι δακτύλιοι είναι, έτσι, κάτι περισσότερο από ένα χαρακτηριστικό του πλανήτη. Είναι η ειρωνεία του μύθου του. Ο Κρόνος θέλησε να σταματήσει τη διαδοχή, αλλά γύρω του όλα συνεχίζουν να περιστρέφονται. Θέλησε να κατέχει τα παιδιά του, αλλά ο ίδιος ο πλανήτης μοιάζει περικυκλωμένος από αμέτρητες τροχιές που δεν μπορεί να σταματήσει.
Και ίσως γι’ αυτό οι δακτύλιοι μοιάζουν τόσο συμβολικοί: δεν είναι τοίχος, είναι τροχιά. Δεν κρατούν κάτι φυλακισμένο· το κρατούν σε κίνηση.
Ο θεός Κρόνος φοβήθηκε εκείνον που θα ερχόταν μετά από αυτόν. Ο πλανήτης Κρόνος, αντίθετα, μας δείχνει πως τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα τη θέση του. Ακόμη και ο χρόνος, όταν προσπαθεί να καταπιεί τα παιδιά του, γίνεται τελικά μέρος της δικής τους ιστορίας.
Και καθώς ο Κρόνος συνεχίζει την αργή του περιφορά γύρω από τον Ήλιο, οι δακτύλιοί του εξακολουθούν να γυρίζουν γύρω του.
Σαν ένας αιώνιος κύκλος που θυμίζει στον παλιό θεό αυτό που δεν κατάφερε ποτέ να αποφύγει:
το μέλλον δεν καταπίνεται. Περιφέρεται γύρω μας ώσπου να έρθει η ώρα του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου