Ότι τρώει ο χρόνος.

Ο άνθρωπος που τρώει τον χρόνο του δεν καταναλώνει ώρες· καταναλώνει δυνατότητες. Κάθε στιγμή που περνά δεν χάνεται απλώς· κλείνει πίσω της έναν ορίζοντα από όσα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί. Ο χρόνος δεν είναι ένα δοχείο που αδειάζει έξω από εμάς. Είναι η ίδια η ύλη της ύπαρξής μας, και κάθε στιγμή που καταναλώνεται είναι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας που δεν επιστρέφεται.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος βιάζεται τόσο να φτάσει κάπου: για να ξεφύγει από το παρόν, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι το παρόν είναι το μόνο σημείο όπου μπορεί πραγματικά να υπάρξει. Αναβάλλει τη ζωή για ένα «μετά», σαν να έχει περισσότερο χρόνο μπροστά του απ’ όσο έχει ήδη πίσω του. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβει, μετατρέπει το μέλλον σε χώρο αποθήκευσης ανεκπλήρωτων πραγμάτων.

Ίσως η τραγωδία του χρόνου να μην είναι ότι τελειώνει. Είναι ότι, όσο τον τρώμε, αφήνει πάνω μας τα ίχνη του. Κάθε λεπτό που χάνεται γίνεται κάτι που υπήρξε χωρίς να ξαναγίνει.

Και κάποτε, όταν το πιάτο έχει αδειάσει, ίσως να μην έχει σημασία ποιος έφαγε ποιον. Μένει μόνο η σιωπή του τραπεζιού.