Η φθορά δεν έρχεται πάντα με θόρυβο.
Σπάνια αναγγέλλει την άφιξή της. Μπαίνει αθόρυβα στα πράγματα, στους ανθρώπους, στις σχέσεις, στη μνήμη.
Ακόμη και οι κούκλες της βιτρίνας φθείρονται. Το πλαστικό θαμπώνει, το χρώμα ξεθωριάζει, τα χαρακτηριστικά χάνουν την τελειότητά τους. Κι όμως, παραμένουν εκεί, ακίνητες, να υποδύονται το καινούργιο.
Ίσως αυτό να είναι το παράδοξο της φθοράς: δεν καταστρέφει μόνο ό,τι πεθαίνει· αποκαλύπτει και ό,τι προσποιείται ότι δεν πεθαίνει.
Ο χρόνος δεν μας παίρνει απλώς πράγματα.
Μας αφαιρεί στρώσεις.
Και κάτω από κάθε στρώση αφήνει κάτι πιο αληθινό.
Γιατί τελικά δεν φθειρόμαστε μόνο.
Γινόμαστε ορατοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου