Αναζητώντας γέφυρα, δεν ψάχνουμε πάντοτε έναν δρόμο για να περάσουμε απέναντι.
Μερικές φορές ψάχνουμε έναν τρόπο να συναντήσουμε αυτό που απομακρύνθηκε από εμάς.
Η γέφυρα γεννιέται εκεί όπου υπάρχει χάσμα. Αν δεν υπήρχε απόσταση, δεν θα υπήρχε ανάγκη να χτιστεί. Κάθε γέφυρα, επομένως, είναι μια ομολογία διαφοράς αλλά και μια άρνηση της οριστικής απομόνωσης. Ενώνει χωρίς να καταργεί τις όχθες.
Ίσως αυτό να είναι και το δυσκολότερο έργο της ανθρώπινης ύπαρξης: να μάθουμε να συνδεόμαστε χωρίς να απαιτούμε ο άλλος να γίνει ίδιος με εμάς.
Αναζητούμε γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στη μνήμη και στο παρόν, ανάμεσα στη γνώση και στην αμφιβολία, ανάμεσα σε όσα υπήρξαμε και σε όσα ακόμη μπορούμε να γίνουμε. Και συχνά ανακαλύπτουμε πως η γέφυρα δεν βρίσκεται απέναντί μας. Χτίζεται βήμα βήμα από τη δική μας πλευρά.
Ίσως τελικά η γέφυρα να μην είναι ένας τόπος.
Να είναι μια πράξη.
Η απόφαση να περάσεις απέναντι, γνωρίζοντας πως το χάσμα θα παραμείνει κάτω από τα πόδια σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου