Η δεύτερη ζωή των σκουπιδιών.

Πετάμε πράγματα που κάποτε αγαπήσαμε.

Ένα γράμμα, μια φωτογραφία, ένα παλιό ρούχο, ένα αντικείμενο που κουβαλάει πάνω του τη σκόνη μιας άλλης ζωής. Τα ρίχνουμε στα σκουπίδια σαν να μπορούμε μαζί τους να ξεφορτωθούμε και ό,τι θυμίζουν.

Κι όμως, τίποτε δεν χάνεται τόσο εύκολα.

Ακόμη και τα σκουπίδια έχουν μνήμη.

Ίσως γι’ αυτό η τέχνη γεννιέται συχνά από ό,τι έχει απορριφθεί. Από τα σπασμένα, τα ξεχασμένα, τα άχρηστα. Ο καλλιτέχνης δεν κοιτάζει αυτό που πετάξαμε· κοιτάζει αυτό που δεν μπορέσαμε να δούμε πριν το πετάξουμε.

Και κάπου εκεί αρχίζει η ανακύκλωση.

Όχι των υλικών, αλλά των συναισθημάτων.

Παίρνουμε μια παλιά αγάπη και την κάνουμε ανάμνηση. Έναν πόνο και τον κάνουμε ποίημα. Μια απώλεια και την κάνουμε τέχνη. Δεν αλλάζουμε το παρελθόν· αλλάζουμε τη μορφή με την οποία επιστρέφει μέσα μας.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η τέχνη:

η ανακύκλωση όσων η ζωή θεώρησε άχρηστα.

Κι όταν νομίζουμε πως όλα έχουν τελειώσει, πως ό,τι απέμεινε είναι μόνο για πέταμα, κάτι επιμένει να διατηρεί το σχήμα του μέσα στη λήθη.

Ίσως εκεί, στον πάτο ενός ξεχασμένου κάδου, ανάμεσα σε όσα δεν χρειάζονται πια, να βρίσκεται κάτι που περιμένει ένα άλλο βλέμμα.

Και τότε καταλαβαίνουμε πως τα σκουπίδια δεν είναι πάντα το τέλος των πραγμάτων.

Μερικές φορές είναι ο τόπος απ’ όπου αρχίζει η δεύτερη ζωή τους.

Ίσως γι’ αυτό η τέχνη να βρίσκεται στα σκουπίδια.

Και τα συναισθήματα, κάπου εκεί, να περιμένουν την ανακύκλωσή τους.