Ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο τον χρόνο όσο την απόδειξη ότι πέρασε.
Γι’ αυτό προσπαθεί να τον προσβάλει. Να τον αγνοήσει, να τον γελοιοποιήσει, να συμπεριφερθεί σαν να μην τον αφορά. Βαφτίζει τη φθορά «αλλαγή», την απώλεια «εμπειρία», τα χρόνια «αριθμούς». Σαν να μπορούσε η γλώσσα να ακυρώσει το ημερολόγιο.
Κι όμως, ο χρόνος δεν εκδικείται. Δεν βιάζεται. Δεν χρειάζεται να νικήσει κανέναν. Απλώς προχωρά, αφήνοντας πάνω μας τα αποτυπώματά του όπως το νερό πάνω στην πέτρα.
Ίσως γι’ αυτό η νεότητα είναι τόσο αλαζονική: δεν έχει ακόμη καταλάβει ότι ο χρόνος δεν είναι αντίπαλος. Είναι ο αόρατος συγγραφέας που διορθώνει, αργά και χωρίς μελάνι, όσα νομίζαμε πως γράψαμε οριστικά.
Και η πιο μεγάλη προσβολή του χρόνου δεν είναι να γεράσεις.
Είναι να περάσουν τα χρόνια και να ανακαλύψεις πως έζησες σαν να σου περίσσευαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου