Εκεί όπου το πιάτο δεν χρειάζεται να έχει ύψος, το κρασί δεν χρειάζεται να έχει επίθετο και η παρέα δεν χρειάζεται λόγο για να καθίσει. Ένα πιάτο στη μέση, λίγο ψωμί, ελιές, τυρί, κάτι τηγανητό, κάτι που μυρίζει ρίγανη, κι ανάμεσα στα πιάτα εκείνη η παλιά ελληνική τέχνη του «βάλε κι άλλο ένα».
Το μεζετζίδικο είναι η δημοκρατία της μικρής μπουκιάς. Κανείς δεν κατέχει ολόκληρο το φαγητό· όλοι συμμετέχουν σε αυτό. Το πιρούνι περνάει από χέρι σε χέρι, οι κουβέντες μπλέκονται με τα πιάτα και η πείνα παύει να είναι ατομική υπόθεση.
Ίσως γι’ αυτό σήμερα μοιάζει σχεδόν πολιτικό. Σε μια εποχή που όλα μετρώνται σε μερίδες, ατομικές επιλογές, προσωπικές καταναλώσεις και λογαριασμούς ανά κεφαλή, το μεζετζίδικο επιμένει στην παλιά, επικίνδυνη ιδέα του κοινού τραπεζιού.
Δεν τρως απλώς. Μοιράζεσαι.
Και στο τέλος κανείς δεν θυμάται ακριβώς ποιος πλήρωσε τον πρώτο μεζέ.
Θυμάται μόνο ποιος έμεινε μέχρι το τελευταίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου