Η απόλαυση της στιγμής.

Η απόλαυση της στιγμής δεν βρίσκεται στο να την κρατήσεις, αλλά στο να πάψεις για λίγο να σκέφτεσαι την επόμενη.

Να αφήσεις τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να τον μετράς. Να ακούσεις τη θάλασσα χωρίς να αναζητάς το επόμενο κύμα. Να αισθανθείς το φως στο πρόσωπό σου χωρίς να σκέφτεσαι πότε θα χαθεί.

Ζούμε συχνά σαν να περιμένουμε τη ζωή να αρχίσει: όταν τελειώσει κάτι, όταν έρθει κάτι άλλο, όταν γίνουν όλα όπως τα θέλουμε. Κι έτσι, μέσα στην αναμονή, προσπερνάμε το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έχουμε- αυτή τη μικρή, ανεπανάληπτη στιγμή.

Ίσως η απόλαυση να είναι μια μορφή επίγνωσης. Να ξέρεις πως αυτό που ζεις δεν θα επαναληφθεί ποτέ ακριβώς έτσι. Το ίδιο βλέμμα, το ίδιο άγγιγμα, η ίδια μυρωδιά του αέρα, το ίδιο κύμα που σπάει στην ακτή δεν θα υπάρξουν ξανά.

Και γι’ αυτό έχουν αξία.

Δεν χρειάζεται να νικήσουμε τον χρόνο. Αρκεί, για λίγο, να είμαστε παρόντες μέσα του.

Γιατί στο τέλος δεν θυμόμαστε πόσο γρήγορα πέρασε η ζωή.

Θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές που, έστω για λίγο, ξεχάσαμε πως περνά.