Η ομορφιά της ζωής.

 

Η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο σε αυτό που βλέπουμε. Βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε μέσα σε αυτό που βλέπουμε.

Τα όστρακα είναι απλώς εξωσκελετοί. Κι όμως, πάνω στην άμμο μοιάζουν με μικρά έργα τέχνης, σαν η φύση να άφησε πίσω της κάτι που ξεπερνά τη χρησιμότητά του. Το κύμα σπάει στην ακτή χωρίς να ενδιαφέρεται αν κάποιος το κοιτάζει. Ο ήλιος δύει χωρίς να αποχαιρετά κανέναν. Κι όμως, μέσα σε αυτές τις απλές κινήσεις της φύσης, ο άνθρωπος αναγνωρίζει κάτι από τον εαυτό του.

Ίσως η ομορφιά να γεννιέται ακριβώς από την παροδικότητα. Αν όλα ήταν αιώνια, τίποτα δεν θα είχε την ίδια αξία. Είναι επειδή το όστρακο κάποτε φιλοξενούσε ζωή, το κύμα θα χαθεί και το φως θα σβήσει, που η στιγμή αποκτά βάρος.

Η ζωή δεν είναι όμορφη επειδή είναι τέλεια. Είναι όμορφη επειδή είναι εύθραυστη.

Κι εμείς υπάρχουμε ανάμεσα σε δύο άγνωστα: πριν από τη γέννησή μας και μετά τον θάνατό μας. Αυτό το μικρό διάστημα που ονομάζουμε «ζωή» είναι ίσως η μοναδική μας ευκαιρία να κοιτάξουμε, να αισθανθούμε, να αγαπήσουμε, να θαυμάσουμε.

Η ομορφιά, τελικά, δεν είναι κάτι που βρίσκεται εκεί έξω.

Είναι η στιγμή που η ζωή αποκτά για λίγο επίγνωση της ίδιας της ομορφιάς της -μέσα από εμάς.