Το τέλος της διαδρομής...

Το φοβόμαστε πριν ακόμη ξεκινήσουμε.

Το τέλος της διαδρομής.

Κι όμως, ξεκινάμε.

Μπαίνουμε στη θάλασσα με την ψευδαίσθηση πως ο ορίζοντας είναι κάπου εκεί έξω, πως υπάρχει μια απέναντι ακτή που μας περιμένει. Κολυμπάμε προς αυτήν, μετρώντας αποστάσεις, κύματα, ανάσες. Σαν να μπορεί η ζωή να μετρηθεί με το πόσο μακριά φτάσαμε.

Στην αρχή δεν σκεφτόμαστε το τέλος.

Ύστερα, κάποια στιγμή, το νιώθουμε.

Το τέλος της διαδρομής.

Δεν έρχεται με θόρυβο. Δεν έχει πάντα μια συγκεκριμένη στιγμή. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο που δεν θα ξαναδούμε, ένα χέρι που αφήσαμε, μια πόρτα που έκλεισε πίσω μας. Μπορεί να είναι εκείνο το ανεπαίσθητο σημείο όπου καταλαβαίνουμε πως κάτι που θεωρούσαμε αιώνιο είχε, από την αρχή, ημερομηνία λήξης.

Και συνεχίζουμε.

Γιατί τι άλλο μπορεί να κάνει κανείς μέσα στη θάλασσα;

Κολυμπάμε μέσα στον χρόνο. Άλλοτε κόντρα στο κύμα, άλλοτε παραδομένοι στο ρεύμα. Κρατάμε ανθρώπους κοντά μας σαν σωσίβια και αποχαιρετάμε άλλους καθώς χάνονται πίσω από τον αφρό.

Κάθε τόσο κοιτάζουμε την ακτή.

Και είναι όλο και πιο μακριά.

Τότε αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως η διαδρομή δεν ήταν ποτέ μια ευθεία προς κάποιον προορισμό. Ήταν όλα όσα συνέβησαν ανάμεσα στην πρώτη και στην τελευταία μας ανάσα.

Οι φόβοι.

Οι απώλειες.

Οι έρωτες.

Οι σιωπές.

Όσα είπαμε.

Κι ακόμη περισσότερο, όσα δεν είπαμε ποτέ.

Κι όσο προχωράμε, ο ορίζοντας παραμένει εκεί.

Ακίνητος.

Σαν να μας περιμένει.

Μα ίσως δεν μας περίμενε ποτέ.

Ίσως ο ορίζοντας να ήταν μόνο ένας τρόπος να συνεχίζουμε.

Και κάποτε η θάλασσα ησυχάζει.

Όχι επειδή σταμάτησε ο άνεμος, αλλά επειδή εμείς δεν έχουμε πια δύναμη να τον ακούμε.

Η ακτή έχει χαθεί.

Ο ορίζοντας έχει χαθεί.

Κι εκεί, για πρώτη φορά, δεν υπάρχει τίποτα να φτάσουμε.

Μόνο το νερό γύρω μας.

Μόνο η σιωπή.

Και τότε η φράση που φοβόμασταν από την αρχή δεν ακούγεται πια σαν απειλή.

Ακούγεται σαν ψίθυρος.

Σαν κάτι που ήταν πάντοτε εκεί, κάτω από τον θόρυβο των κυμάτων.

Το τέλος της διαδρομής.

Και η θάλασσα συνεχίζει.