Ταξίδι στα μαύρα μεσάνυχτα.

 

Υπάρχουν ταξίδια που αρχίζουν χωρίς να φύγεις από τον τόπο σου. Κι υπάρχουν άλλα που αρχίζουν όταν λύσεις τον κάβο και αφήσεις πίσω σου τη στεριά. Η θάλασσα τότε ανοίγεται μπροστά σου, μαύρη και αδιάφορη, χωρίς δρόμους και χωρίς πινακίδες.

Είναι ένα ταξίδι στα μαύρα μεσάνυχτα.

Το σκάφος προχωρά μέσα στο σκοτάδι και πίσω του η στεριά μικραίνει ώσπου γίνεται μια αχνή γραμμή, κι ύστερα τίποτα. Μένει μόνο η θάλασσα, ο ουρανός και ένας ορίζοντας που δεν ξεχωρίζει πια από το σκοτάδι.

Στη θάλασσα καταλαβαίνεις πόσο λίγα ελέγχεις. Ο άνεμος μπορεί να αλλάξει, το κύμα να σηκωθεί, η πυξίδα να δείχνει έναν δρόμο που δεν βλέπεις. Κι όμως, συνεχίζεις. Όχι επειδή γνωρίζεις τι βρίσκεται μπροστά σου, αλλά επειδή η επιστροφή δεν είναι πάντα πιο εύκολη από την πορεία.

Ίσως γι' αυτό η θάλασσα μοιάζει τόσο με τη ζωή. Δεν σου αποκαλύπτει ποτέ ολόκληρη τη διαδρομή. Σου δίνει μόνο το επόμενο κύμα, την επόμενη στιγμή, λίγα μέτρα ορατότητας μέσα στο σκοτάδι.

Κι όταν τα μεσάνυχτα γίνονται βαθύτερα, αρχίζεις να ακούς πράγματα που την ημέρα δεν πρόσεχες: το νερό πάνω στο κύτος, τον άνεμο στα σχοινιά, τον δικό σου φόβο.

Τότε καταλαβαίνεις πως ίσως δεν ταξιδεύεις για να φτάσεις σε κάποιο λιμάνι. Ταξιδεύεις για να δεις ποιος είσαι όταν δεν υπάρχει στεριά κάτω από τα πόδια σου.

Και κάπου εκεί, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, η θάλασσα παύει να είναι εμπόδιο. Γίνεται ο ίδιος ο δρόμος.

Δεν ξέρεις πού πηγαίνεις.

Δεν ξέρεις αν πίσω από τον ορίζοντα υπάρχει στεριά.

Ξέρεις μόνο πως το σκάφος συνεχίζει.

Κι ίσως τελικά αυτό να είναι η ζωή: να ταξιδεύεις χωρίς να σου έχει δοθεί ο χάρτης, να κρατάς το τιμόνι μέσα στην αβεβαιότητα και να προχωράς, ακόμη κι όταν ο ορίζοντας έχει χαθεί.

Γιατί υπάρχουν νύχτες που δεν ταξιδεύεις προς ένα λιμάνι.

Ταξιδεύεις απλώς μέσα στο σκοτάδι.

Ένα ταξίδι στα μαύρα μεσάνυχτα, πάνω σε μια θάλασσα που δεν υπόσχεται ξημέρωμα -κι όμως, κάπου βαθιά μέσα σου, συνεχίζεις να πλέεις.