Αμάσητη τροφή.

 

Υπάρχει τροφή που δεν περνά από τα δόντια. Καταπίνεται ολόκληρη και ζητά από το στομάχι να κάνει τη δουλειά της σκέψης.

Έτσι είναι και μερικές ιδέες.

Μπαίνουν μέσα μας πριν προλάβουμε να τις μασήσουμε. Λέξεις, φόβοι, βεβαιότητες, πεποιθήσεις, ξένες αλήθειες. Τις καταπίνουμε όπως μας προσφέρονται και, ύστερα από λίγο, τις αισθανόμαστε δικές μας. Η σκέψη δεν έχει προλάβει να γίνει πέψη.

Ίσως η συνείδηση να είναι ένας δεύτερος πεπτικός σωλήνας.

Εκεί η τροφή της ζωής διαλύεται αργά. Δεν κρατάμε ολόκληρη την εμπειρία· κρατάμε ό,τι μπορεί να μεταβολιστεί σε γνώση. Τα υπόλοιπα πρέπει να αποβληθούν. Αν όχι, σαπίζουν μέσα μας και αποκτούν το παράξενο βάρος όσων δεν καταλάβαμε ποτέ.

Κι όμως, η εποχή μας λατρεύει την αμάσητη τροφή. Μας προσφέρει έτοιμες σκέψεις σε μικρές μπουκιές, τόσο εύπεπτες ώστε να μη χρειάζονται δόντια. Δεν ζητά να σκεφτούμε· ζητά να καταπιούμε. Δεν ζητά κρίση· ζητά αποδοχή.

Κάποτε φοβόμασταν μήπως δεν έχουμε γνώση. Σήμερα ίσως πρέπει να φοβόμαστε μήπως έχουμε καταπιεί υπερβολικά πολλή από αυτήν.

Γιατί δεν είναι μόνο οι ιδέες που μένουν αμάσητες. Είναι και οι ζωές μας.

Ένας έρωτας που δεν προλάβαμε να καταλάβουμε. Μια απώλεια που βιώθηκε βιαστικά πριν προλάβει να γίνει πένθος. Μια ενοχή που δεν διαλύθηκε ποτέ. Μια χαρά που δεν προλάβαμε να γευτούμε. Κομμάτια ζωής κατεβαίνουν μέσα μας ολόκληρα και περιμένουν χρόνια για να βρουν τη γλώσσα που θα τα εξηγήσει.

Ίσως γι’ αυτό μεγαλώνουμε όχι μόνο με όσα ζήσαμε, αλλά και με όσα δεν χωνέψαμε.

Η σκέψη χρειάζεται δόντια.

Η μνήμη χρειάζεται χρόνο.

Η αλήθεια χρειάζεται πέψη.

Και ίσως η ελευθερία να αρχίζει εκεί όπου σταματά η κατάποση.

Να δαγκώνεις μια ιδέα. Να την κρατάς λίγο στο στόμα. Να την αφήνεις να χάσει τη γεύση της βεβαιότητας. Να την σπας, να την ανακατεύεις με τη δική σου εμπειρία και, μόνο τότε, να αποφασίζεις αν αξίζει να γίνει αίμα σου.

Γιατί το πιο επικίνδυνο δεν είναι να φας κάτι κακό.

Είναι να χωνέψεις μια ξένη σκέψη τόσο καλά, ώστε να ξεχάσεις πως κάποτε ήταν ξένη.