Η κρυφή λάμψη των αστεριών.

 

Τα αστέρια δεν λάμπουν επειδή τα κοιτάζει κανείς. Λάμπουν μέσα στην απόσταση, εκεί όπου το φως χρειάζεται χρόνο για να φτάσει ως εμάς. Κάθε λάμψη είναι, κατά κάποιον τρόπο, μια καθυστερημένη άφιξη· κάτι που συνέβη πολύ πριν γίνει ορατό.

Ίσως γι’ αυτό η νύχτα έχει περισσότερη αλήθεια από τη μέρα. Το σκοτάδι δεν καταργεί το φως· το αποκαλύπτει. Όταν όλα γύρω σωπαίνουν, ακόμη και μια μικρή φωτεινή κουκκίδα αποκτά βάρος. Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να υπάρξει.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Υπάρχουν λάμψεις που φαίνονται από μακριά -η δόξα, η επιτυχία, το όνομα, η εικόνα. Κι υπάρχουν άλλες, πιο κρυφές, που δεν ζητούν βλέμματα. Ένα βλέμμα που κράτησε λίγο περισσότερο. Μια πράξη που κανείς δεν έμαθε. Μια σιωπή που δεν πρόδωσε. Μια παρουσία που φώτισε έναν άνθρωπο χωρίς να το μάθει ποτέ.

Η πιο αληθινή λάμψη ίσως να μην είναι αυτή που κατακτά το βλέμμα, αλλά εκείνη που επιμένει μέσα στο σκοτάδι χωρίς να γνωρίζει αν κάποιος την βλέπει.

Και ίσως τα αστέρια να μας το θυμίζουν κάθε νύχτα: δεν είναι ανάγκη να είσαι κοντά για να φωτίζεις. Ούτε να σε βλέπουν για να λάμπεις.