«Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν...»

Ο Άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν: Μήπως είσαι εσύ;

Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να κοιτάζει τις ευκαιρίες, τα χρόνια ή τις ζωές των άλλων να περνούν σαν γρήγορα τρένα, ενώ εσείς μένετε ακίνητοι στην αποβάθρα;

Η φράση «Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν» έχει χαραχτεί στην παγκόσμια κουλτούρα. Σήμερα τη χρησιμοποιούμε μεταφορικά για την παθητικότητα. Όμως, η αληθινή της προέλευση κρύβει μια από τις πιο συγκλονιστικές ψυχολογικές μελέτες της λογοτεχνίας: το ομότιτλο «σκληρό μυθιστόρημα» του Ζορζ Σιμενόν που εκδόθηκε το 1938.

Το 1952 μεταφέρθηκε στον βρετανικό κινηματογράφο με τίτλο "The Man Who Watched Trains Go By" (γνωστό στις ΗΠΑ ως The Paris Express), με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο Κλοντ Ρέινς στον ρόλο του κεντρικού ήρωα Κέες Πόπινγκα. 

Στην Ελλάδα, το μυθιστόρημα κυκλοφορεί σε εξαιρετική μετάφραση της Αργυρώς Μακάρωφ από τις Εκδόσεις "Άγρα".

📚Η ψευδαίσθηση της τέλειας ζωής.

Η ιστορία μας συστήνει τον Κέες Πόπινγκα. Είναι ένας σαραντάχρονος, υποδειγματικός οικογενειάρχης και αρχιλογιστής σε μια ναυτιλιακή εταιρεία στην Ολλανδία. Η ζωή του είναι απόλυτα προβλέψιμη, τακτοποιημένη και ασφαλής. Το μοναδικό του χόμπι; Να πηγαίνει στον σταθμό και να κοιτάζει τα διεθνή τρένα εξπρές να προσπερνούν, ταξιδεύοντας νοητικά σε μακρινούς προορισμούς.

Όλα ανατρέπονται μέσα σε μια νύχτα. Το αφεντικό του αποκαλύπτει ότι η εταιρεία χρεοκόπησε λόγω απάτης και ο ίδιος εξαφανίζεται. Σε μια στιγμή, η κοινωνική θέση, οι οικονομίες και η ασφάλεια του Πόπινγκα γίνονται καπνός.

📚Η βίαιη γέννηση του «Γυμνού Ανθρώπου».

Αντί να καταρρεύσει, ο Πόπινγκα νιώθει μια τρομακτική απελευθέρωση. Συνειδητοποιεί ότι η «τέλεια» ζωή του ήταν μια φυλακή. Παίρνει το πρώτο τρένο για το Άμστερνταμ. Εκεί, αναζητά την ερωμένη του πρώην αφεντικού του, την Παμέλα, θέλοντας να διεκδικήσει ένα κομμάτι από τη «μεγάλη ζωή». Όταν εκείνη τον περιγελά κατάμουτρα, ο Πόπινγκα θολώνει και τη δολοφονεί. Από εκείνη τη στιγμή, μεταμορφώνεται σε φυγά. Καταφεύγει στο Παρίσι και ξεκινά ένα κλειστοφοβικό παιχνίδι κρυφτού με την αστυνομία και τον υπόκοσμο. Όμως, η ελευθερία που επιλέγει είναι σκοτεινή. Οδηγείται στο έγκλημα, γίνεται καταζητούμενος και ξεκινά ένα παρανοϊκό παιχνίδι με την αστυνομία. Αγοράζει κάθε μέρα τις εφημερίδες, όχι για να δει αν τον ψάχνουν, αλλά για να απολαύσει τη διασημότητά του. Στέλνει μάλιστα επιστολές στους δημοσιογράφους, διορθώνοντας τα ρεπορτάζ τους, γιατί θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει την «ιδιοφυΐα» του. Μετά από μέρες καταδίωξης στους δρόμους, στα κακόφημα μπαρ και στα φτηνά ξενοδοχεία του Παρισιού, ο Πόπινγκα αρχίζει να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Η ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του καταρρέει. Παράλληλα, πέφτει θύμα ληστείας από τον παρισινό υπόκοσμο, χάνοντας όλα τα χρήματα που είχε μαζί του.

📚Ένα ειρωνικό και υπαρξιακό τέλος.

Η πτώση είναι νομοτελειακή. Αφού χάνει όλα του τα χρήματα και την επαφή με την πραγματικότητα, ο Πόπινγκα επιχειρεί να αυτοκτονήσει πέφτοντας στις ράγες ενός σταθμού -εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Αποτυγχάνει. Το βιβλίο κλείνει με τον Πόπινγκα κλεισμένο σε ένα ψυχιατρικό άσυλο στην Ολλανδία. Έχει αποδεχτεί πλήρως τη μοίρα του και περνά τις μέρες του γράφοντας τα απομνημονεύματά του, τα οποία τιτλοφορεί: «Η δική μου αλήθεια για την υπόθεση Πόπινγκα». Εκεί, γράφοντας τα απομνημονεύματά του, λέει την τελευταία, συγκλονιστική του κουβέντα: «Τελικά, δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να μην ζει κανείς σαν όλους τους άλλους». Ο άνθρωπος που ήθελε να σπάσει όλα τα δεσμά, κατέληξε εγκλωβισμένος σε τέσσερις τοίχους.

📚Το μάθημα για το σήμερα.

Ο Σιμενόν δεν έγραψε απλώς ένα αστυνομικό νουάρ. Έγραψε μια φιλοσοφική μελέτη για τον «γυμνό άνθρωπο» -για το τι απομένει από εμάς αν μας αφαιρέσουν τη δουλειά, τον τίτλο και την κοινωνική μας βιτρίνα.

Ο Πόπινγκα ανακαλύπτει τον πραγματικό, αμοραλιστή εαυτό του μόνο όταν χάνει τα πάντα. Η φυγή του είναι μια βίαιη, σχεδόν παρανοϊκή προσπάθεια να επιβιβαστεί επιτέλους σε ένα από αυτά τα τρένα και να γίνει ο πρωταγωνιστής της μοίρας του. Το μήνυμα του βιβλίου παραμένει επίκαιρο: Είναι επικίνδυνο να ζεις μια ζωή «προσποιούμενος» τον ευτυχισμένο. Είναι εξίσου επικίνδυνο, όμως, να επαναστατείς τυφλά, καταστρέφοντας τα πάντα γύρω σου. Το βιβλίο είναι ένα "Υπαρξιακό Νουάρ": δεν εστιάζει στο "ποιος" έκανε το έγκλημα, αλλά στο "γιατί ένας συνηθισμένος άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στην απόλυτη εκτροπή χωρίς να είναι απαραίτητα ψυχοπαθής". 

Στο τέλος της διαδρομής, η τραγική ιστορία του Κέες Πόπινγκα δεν είναι απλώς το χρονικό μιας ψυχικής κατάρρευσης, αλλά ένας καθρέφτης για τον καθένα μας. Μας υπενθυμίζει ότι η μεγαλύτερη παγίδα δεν είναι η ρουτίνα, αλλά η άρνηση να ζήσουμε αυθεντικά. Το να κοιτάζεις παθητικά τα τρένα να περνούν σε κρατά ασφαλή, αλλά ανεκπλήρωτο. Το να πηδάς όμως τυφλά σε ένα τρένο χωρίς προορισμό, απλώς και μόνο για να δραπετεύσεις, μπορεί να σε οδηγήσει στον γκρεμό. Το αληθινό στοίχημα της ζωής δεν είναι να γίνεις ένας επαναστάτης χωρίς αιτία, αλλά να βρεις το θάρρος να διαμορφώσεις τη δική σου πορεία, με πλήρη συνείδηση και αυτογνωσία, πριν η μοίρα αποφασίσει αντί για σένα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε ένα τρένο να περνά, σκεφτείτε: Είστε ευχαριστημένοι στην αποβάθρα σας; Κι αν αποφασίσετε να επιβιβαστείτε, ξέρετε πραγματικά πού πηγαίνει το ταξίδι;