Το Βόρειο Τέρμα είναι ένα παράδοξο σημείο της πόλης: εκεί όπου τελειώνει η γραμμή του Ηλεκτρικού, δεν τελειώνει η διαδρομή. Το τρένο σταματά, αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει να κουβαλά μέσα του όσα προηγήθηκαν και όσα δεν πρόλαβαν να συμβούν.
Ίσως αυτό να είναι το νόημα κάθε τέρματος. Δεν είναι το τέλος ενός δρόμου, αλλά η στιγμή που ο δρόμος παύει να μας προσφέρει άλλοθι. Μέχρι εκεί μπορούσαμε να λέμε πως απλώς προχωρούσαμε. Από εκεί και πέρα πρέπει να αποφασίσουμε προς τα πού.
Στους σταθμούς της ζωής συχνά μπερδεύουμε την κίνηση με την πρόοδο. Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε, αλλάζουμε γραμμές, διασχίζουμε την πόλη, κι όμως μπορεί να επιστρέφουμε διαρκώς στο ίδιο σημείο. Γιατί η απόσταση δεν είναι πάντα αλλαγή. Μερικές φορές είναι απλώς ένας πιο σύνθετος τρόπος να μένουμε εκεί που είμαστε.
Το Βόρειο Τέρμα γίνεται έτσι κάτι περισσότερο από ένας σταθμός. Γίνεται η μεταφορά της ανθρώπινης ύπαρξης: κάποτε φτάνουμε σε ένα όριο όπου δεν υπάρχει άλλη ράγα να ακολουθήσουμε. Και τότε αποκαλύπτεται κάτι που η διαδρομή έκρυβε: ότι κανένα τρένο δεν μπορεί να αποφασίσει για εμάς τον προορισμό.
Το τρένο γυρίζει πίσω.
Εμείς όχι.
Και ίσως γι’ αυτό το Βόρειο Τέρμα να μην είναι εκεί όπου τελειώνει η γραμμή, αλλά εκεί όπου αρχίζει η ευθύνη να χαράξουμε τη δική μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου