Ο κίονας δεν έπεσε ξαφνικά. Πρώτα εμφανίστηκε η ρωγμή. Ύστερα ήρθε η σιωπή γύρω της, οι εξηγήσεις, οι άνθρωποι που έμαθαν να κοιτούν το σπασμένο χωρίς να ρωτούν πώς έσπασε.
Κι όταν πια ο κίονας δεν μπορούσε να στηρίξει τίποτε, βρήκαμε έναν πιο εύκολο τρόπο να τον κρατήσουμε όρθιο: τον κάναμε γλυκό.
Όχι πως γλύκανε η πέτρα. Γλυκάναμε εμείς το σπάσιμό της. Τρίψαμε τα θραύσματα, τα ανακατέψαμε με ζάχαρη, τα βάλαμε σε φόρμες μνήμης και τα σερβίραμε ως πολιτισμό. Το ερείπιο έγινε αξιοθέατο, η ήττα έγινε επέτειος, η απώλεια έγινε αφήγημα, η λεηλασία έγινε ιστορία.
Γιατί το γλυκό έχει μια παράξενη πολιτική δύναμη: κάνει την καταστροφή εύπεπτη. Σκεπάζει την ευθύνη με ζάχαρη, μετατρέπει το τραύμα σε θέαμα και μας μαθαίνει να καταναλώνουμε ό,τι κάποτε θα έπρεπε να μας θυμώνει.
Έτσι ο σπασμένος κίονας δεν χρειάστηκε να ξαναχτιστεί. Αρκούσε να γίνει γλυκό. Η πέτρα έγινε ζάχαρη, η ρωγμή στολίδι, το ερείπιο προϊόν. Ό,τι κάποτε σήκωνε βάρος, τώρα σερβίρεται σε μικρές, ακίνδυνες μερίδες.
Κι όμως, στο τέλος μένει πάντα κάτι που δεν διαλύεται.
Μια ανεπαίσθητη σκληράδα στη γλώσσα.
Μια γεύση που δεν αναγνωρίζεται.
Και για μια στιγμή, πριν καταπιούμε,
ίσως θυμηθούμε πως ο σπασμένος κίονας που έγινε γλυκό
δεν ήταν πάντα γλυκός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου