Στη μέση του δρόμου δεν ξέρεις πάντα αν έρχεσαι ή αν φεύγεις. Ξέρεις μόνο πως έχεις ήδη αφήσει κάτι πίσω σου και πως κάτι άλλο, άγνωστο ακόμη, βρίσκεται μπροστά.
Και τότε κοιτάζεις τα πέδιλα στα πόδια σου. Τόσο απλά, τόσο ελαφριά, σχεδόν αδιάφορα απέναντι στη σοβαρότητα της διαδρομής. Κι όμως, αυτά είναι που σε κρατούν σε επαφή με τον δρόμο. Με τη ζέστη της πέτρας, τη σκόνη, τις μικρές του ανωμαλίες. Δεν σε προστατεύουν απόλυτα· σου επιτρέπουν να αισθάνεσαι.
Ίσως έτσι να είναι και η ζωή. Δεν μας δίνει πάντα παπούτσια για να προχωρούμε με ασφάλεια. Μας δίνει πέδιλα: αρκετά για να συνεχίσουμε, όχι αρκετά για να ξεχάσουμε πως κάτω από τα πόδια μας υπάρχει ένας πραγματικός δρόμος.
Και στη μέση του δρόμου, εκεί όπου δεν υπάρχει ακόμη προορισμός, καταλαβαίνεις πως δεν έχει τόση σημασία πόσος δρόμος απομένει. Σημασία έχει να αισθάνεσαι ακόμη το έδαφος.
Γιατί τελικά δεν είναι ο δρόμος που μας πηγαίνει κάπου.
Είναι τα βήματά μας που τον κάνουν δρόμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου