Περιπλάνηση στην Ιουλίδα.

 

Στην Ιουλίδα δεν μπαίνεις για να φτάσεις κάπου.

Μπαίνεις για να χαθείς.

Αφήνεσαι σε ένα στενό που ανηφορίζει και, πριν προλάβεις να αναρωτηθείς πού οδηγεί, μια απότομη στροφή σε βάζει στη σκιά. Η πέτρα κάτω από τα πόδια σου αλλάζει ρυθμό· τα βήματά σου γίνονται πιο αργά. Ακουμπάς ασυναίσθητα το χέρι στον τοίχο και νιώθεις την τραχιά, ζεστή επιφάνειά του.

Προχωράς.

Από μια αυλή ξεχύνεται το άρωμα του γιασεμιού. Λίγο πιο κάτω, βασιλικός και φρεσκομαγειρεμένο φαγητό μπερδεύονται με τη μυρωδιά της ζεστής πέτρας. Δεν βλέπεις ακόμη από πού έρχονται. Τα ακολουθείς όπως ακολουθείς έναν δρόμο.

Μια ακόμη στροφή.

Κάπου ένα ποτήρι ακουμπά πάνω σε τραπέζι. Ένα παράθυρο ανοίγει. Ακούγεται μια φωνή, μετά ένα γέλιο, και ύστερα πάλι ησυχία. Μένεις για λίγο ακίνητος, σαν να περιμένεις από τη σιωπή να σου αποκαλύψει το επόμενο πέρασμα.

Και το βρίσκεις.

Ένα στενό ακόμη στενότερο, που χωρά μόλις το σώμα σου. Το περνάς και ξαφνικά το φως σε τυφλώνει. Η ζέστη επιστρέφει στο πρόσωπό σου. Ο αέρας όμως έχει αλλάξει· κουβαλά αλάτι και μια μακρινή μυρωδιά θάλασσας.

Δεν τη βλέπεις.

Μέχρι που στρίβεις.

Και τότε, ανάμεσα σε δύο λευκούς τοίχους, εμφανίζεται για μια στιγμή το Αιγαίο.

Μια ανάσα αλμύρας στα χείλη, το αεράκι στα μαλλιά, το μπλε να ανοίγει ξαφνικά μπροστά σου -κι ύστερα μια ακόμη στροφή το κρύβει.

Συνεχίζεις.

Ένα κατώφλι, λίγα σκαλιά, μια σκιά που σε δροσίζει. Το πέλμα συναντά τη λεία πέτρα που έχουν γυαλίσει χρόνια ολόκληρα βήματα. Από κάπου έρχεται καφές και για μια στιγμή κοντοστέκεσαι. Όχι επειδή κουράστηκες, αλλά επειδή η Ιουλίδα σε έχει πείσει πως εδώ δεν υπάρχει λόγος να βιάζεσαι.

Και όσο προχωράς, ο τόπος αλλάζει μαζί σου. Η ζέστη γίνεται δροσιά, η σιωπή διακόπτεται από έναν μακρινό ήχο, το άρωμα μιας αυλής σε παρασύρει σε άλλη κατεύθυνση. Δεν αναζητάς πια τον δρόμο· αφήνεσαι σε ό,τι εμφανίζεται μπροστά σου.

Έτσι η Ιουλίδα δεν αποκαλύπτεται ποτέ ολόκληρη. Σου δίνεται σε μικρές, απρόβλεπτες στιγμές, τόσο κοντινές που σχεδόν τις αγγίζεις, και ύστερα κρύβεται πάλι πίσω από μια λευκή γωνιά.

Κι εσύ συνεχίζεις να στρίβεις.

Γιατί κάποια μέρη δεν τα γνωρίζεις όταν βρεις τον δρόμο τους. Τα γνωρίζεις όταν πάψεις να χρειάζεσαι να ξέρεις πού οδηγεί.

Και στην Ιουλίδα, ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο είδος προορισμού: να αφήνεσαι στη στροφή πριν ακόμη μάθεις τι κρύβει.