Τα σοκάκια έχουν μια παράξενη σοφία. Δεν υπόσχονται προορισμούς· προσφέρουν διαδρομές.
Σε αντίθεση με τους μεγάλους δρόμους, που είναι σχεδιασμένοι για να μας οδηγήσουν γρήγορα κάπου, τα σοκάκια απαιτούν να επιβραδύνεις. Να στρίψεις. Να χαθείς λίγο. Να δεχτείς πως δεν γνωρίζεις τι βρίσκεται στην επόμενη γωνία.
Ίσως γι’ αυτό μοιάζουν τόσο με τη ζωή.
Κι εμείς προχωρούμε συχνά αναζητώντας την ευθεία: ένα σχέδιο, έναν στόχο, μια βεβαιότητα. Θέλουμε να ξέρουμε πού οδηγεί κάθε επιλογή πριν την κάνουμε. Όμως η ζωή δεν είναι λεωφόρος. Είναι ένα δίκτυο από στενά περάσματα, απρόβλεπτες στροφές και πόρτες που άλλοτε ανοίγουν και άλλοτε μένουν για πάντα κλειστές.
Υπάρχουν σοκάκια που μας γυρίζουν πίσω. Άλλα που καταλήγουν σε μια θάλασσα που δεν περιμέναμε. Κι άλλα που μοιάζουν αδιέξοδα, μέχρι να ανακαλύψουμε πως το αδιέξοδο δεν ήταν το τέλος του δρόμου αλλά η ανάγκη να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Ίσως τελικά η σοφία δεν βρίσκεται στο να γνωρίζουμε πάντοτε τον δρόμο. Βρίσκεται στο να έχουμε το θάρρος να τον περπατήσουμε χωρίς να τον γνωρίζουμε.
Γιατί η ζωή δεν μας χρωστά έναν χάρτη.
Μας δίνει μόνο το επόμενο βήμα.
Και κάποιες φορές, το πιο σημαντικό μέρος της διαδρομής βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου αποφασίσαμε να χαθούμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου