Η δόξα έχει κάτι από φως και κάτι από παγίδα. Έρχεται από μακριά, αστράφτει πάνω στο πρόσωπο, μεγαλώνει το περίγραμμα του ανθρώπου και τον κάνει, για λίγο, να πιστεύει πως ξέφυγε από τη μικρότητα της ύπαρξης. Μα το φως που έρχεται από τα βλέμματα των άλλων δεν είναι ποτέ δικό μας. Είναι δανεικό, κι ό,τι δανείζεται κανείς κάποτε επιστρέφεται.
Η δόξα δεν κατοικεί σε εκείνον που την αποκτά. Κατοικεί στα μάτια εκείνων που τον κοιτούν. Γι’ αυτό και είναι τόσο εύθραυστη. Ένα πλήθος μπορεί σήμερα να υψώνει έναν άνθρωπο και αύριο να μην θυμάται ούτε το όνομά του. Η ίδια πλατεία που χειροκροτεί μπορεί να γίνει σιωπή. Το ίδιο φως που αποκαλύπτει μπορεί ξαφνικά να σβήσει.
Κι ίσως εκεί βρίσκεται η απάτη της: μας πείθει πως η λάμψη είναι ουσία. Πως επειδή μας βλέπουν, υπάρχουμε περισσότερο. Πως επειδή μας θαυμάζουν, αξίζουμε περισσότερο. Έτσι ο άνθρωπος αρχίζει να ζει όχι μέσα στη ζωή του αλλά μέσα στην αντανάκλασή της.
Η δόξα μοιάζει με καθρέφτη που μεγαλώνει το είδωλο και μικραίνει το πρόσωπο.
Κάποτε, όμως, τα φώτα χαμηλώνουν. Τα χειροκροτήματα αραιώνουν. Οι τίτλοι ξεθωριάζουν. Και μένει ο άνθρωπος απέναντι στον εαυτό του, χωρίς το πλήθος ανάμεσα στους δυο.
Τότε φαίνεται αν υπήρχε κάτι κάτω από τη λάμψη.
Γιατί η αληθινή αξία δεν χρειάζεται να φωτίζεται.
Και ίσως η μεγαλύτερη ελευθερία να είναι να μπορείς να φύγεις από τη σκηνή χωρίς να φοβάσαι πως, μαζί με τα φώτα, θα σβήσεις κι εσύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου