Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Μα ποιος είπε πως ό,τι δεν είναι χρυσός δεν έχει αξία;

Υπάρχουν πράγματα που λάμπουν όχι επειδή είναι πολύτιμα, αλλά επειδή κάποτε τα άγγιξε το φως. Ένα βλέμμα, μια λέξη, ένα χέρι που απλώθηκε την κατάλληλη στιγμή. Μια ανάμνηση που δεν αγοράζεται και μια σιωπή που είπε περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να πει μια ολόκληρη ζωή.

Ο χρυσός έχει τιμή. Η αξία όμως είναι άλλο πράγμα.

Η τιμή μετριέται· η αξία αναγνωρίζεται.

Κι ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος συχνά μπερδεύεται. Κυνηγά τη λάμψη του χρυσού και προσπερνά εκείνα που λάμπουν διαφορετικά. Θαυμάζει το ακριβό, επειδή μπορεί να το ονομάσει, ενώ δυσκολεύεται να εκτιμήσει το ανεκτίμητο, επειδή δεν χωρά σε αριθμούς.

Υπάρχει μια λάμψη που δεν αντανακλά το φως αλλά το δημιουργεί. Δεν βρίσκεται στο αντικείμενο· βρίσκεται σε αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στον άνθρωπο και στο αντικείμενο. Ένα παλιό τραπέζι μπορεί να αξίζει περισσότερο από ένα καινούργιο κόσμημα, αν πάνω του έζησε μια οικογένεια. Ένα ξεθωριασμένο γράμμα μπορεί να είναι πολυτιμότερο από ένα χρηματοκιβώτιο γεμάτο μέταλλο.

Κάποτε, λοιπόν, που και που, η παλιά παροιμία χρειάζεται μια μικρή διόρθωση.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.

Και ευτυχώς.

Γιατί αν ήταν όλα χρυσός, θα είχαμε μάθει να μετράμε τη λάμψη.

Ενώ υπάρχουν λάμψεις που αξίζουν ακριβώς επειδή δεν μπορούν να τιμολογηθούν.