Υπάρχουν βλέμματα που κοιτούν και βλέμματα που αποκαλύπτουν. Το μάτι μπορεί να καταγράψει τον κόσμο, όμως το βλέμμα τον μεταμορφώνει. Μια στιγμή αρκεί για να περάσει μέσα από δυο μάτια κάτι που καμιά λέξη δεν θα προλάβαινε να πει.
Ίσως γι’ αυτό το βλέμμα να είναι η πιο αθόρυβη μορφή της αλήθειας. Δεν έχει φωνή, κι όμως προδίδει. Δεν αγγίζει, κι όμως μπορεί να διασχίσει την απόσταση ανάμεσα σε δύο σώματα σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Η λάμψη του δεν βρίσκεται στο μάτι. Βρίσκεται σε εκείνο που ξαφνικά κατοικεί μέσα του: μια επιθυμία, μια μνήμη, ένας φόβος, μια αναγνώριση. Το φως γίνεται τότε σχεδόν υλικό· μια μικρή ρωγμή στο σκοτάδι, απ’ όπου φαίνεται για μια στιγμή ολόκληρος ο άνθρωπος.
Κι υπάρχουν βλέμματα που δεν τα ξεχνάς, όχι επειδή ήταν όμορφα, αλλά επειδή σε είδαν. Σε είδαν πριν προλάβεις να φορέσεις την ασφάλεια, την αδιαφορία, την περηφάνια σου. Σε είδαν όπως ίσως δεν τολμούσες να δεις εσύ τον εαυτό σου.
Ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, το βλέμμα είναι το πρώτο άγγιγμα και πολλές φορές το τελευταίο. Μια συνάντηση μπορεί να αρχίσει χωρίς λέξη, να συνεχιστεί μέσα στη σιωπή και να τελειώσει πολύ αργότερα, όταν τα μάτια έχουν ήδη απομακρυνθεί.
Γιατί η λάμψη ενός βλέμματος δεν είναι φως που πέφτει πάνω μας.
Είναι φως που, για μια στιγμή, μας κάνει να υπάρχουμε μέσα στα μάτια κάποιου άλλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου