Τα φώτα του χειρουργείου δεν είναι σαν τα άλλα φώτα.
Δεν φωτίζουν τον κόσμο. Φωτίζουν ένα μικρό κομμάτι του ανθρώπου.
Κάτω από αυτά, το σώμα χάνει για λίγο την καθημερινή του μορφή. Δεν είναι πια πρόσωπο, κίνηση, φωνή, χειρονομία. Γίνεται ανατομία. Ένα τοπίο από ιστούς, αγγεία και νεύρα, όπου η ζωή περνά αθόρυβα από δρόμους που το μάτι πρέπει να γνωρίζει πριν ακόμη τους δει.
Κι εκεί αρχίζει μια παράξενη μέθη.
Όχι η μέθη της αναισθησίας. Εκείνη ανήκει στον ασθενή, στη χημεία, στην παράδοση του σώματος στον ύπνο.
Η άλλη μέθη ανήκει στο βλέμμα.
Το φως πέφτει πάνω στο χειρουργικό πεδίο και όλα γύρω του αποσύρονται. Ο χρόνος στενεύει. Ο χώρος μικραίνει. Ο κόσμος ολόκληρος μπορεί να βρίσκεται λίγα εκατοστά έξω από τον κύκλο του φωτός και, για εκείνη τη στιγμή, να μην υπάρχει.
Υπάρχει μόνο αυτό που βλέπεις.
Και αυτό που δεν πρέπει να πάψεις να βλέπεις.
Το χέρι κινείται, αλλά πίσω από την κίνηση υπάρχει η σκέψη. Το μάτι αναγνωρίζει, το μυαλό προβλέπει, το χέρι ακολουθεί. Η γνώση παύει να είναι λέξεις και γίνεται απόσταση, πίεση, γωνία, χρόνος.
Τα φώτα δεν αφήνουν χώρο για αφηρημάδα.
Ίσως γι’ αυτό μεθούν.
Επειδή κάτω από αυτά ο άνθρωπος βρίσκεται στην πιο παράξενη σχέση με την πραγματικότητα: τόσο κοντά της, ώστε σχεδόν εξαφανίζεται ο ίδιος μέσα σε αυτήν.
Κι όμως, όσο περισσότερο βυθίζεται στη λεπτομέρεια, τόσο πιο έντονα επιστρέφει η μεγάλη εικόνα.
Δεν είναι ένας εγκέφαλος.
Δεν είναι μια σπονδυλική στήλη.
Δεν είναι ένα χειρουργικό πεδίο.
Είναι ένας άνθρωπος.
Αυτό είναι το παράδοξο των φώτων του χειρουργείου: σε αναγκάζουν να βλέπεις το χωρίς να ξεχνάς το άπειρο που κρύβεται πίσω του.
Κάποια στιγμή η επέμβαση τελειώνει. Τα εργαλεία αποσύρονται. Το φως παραμένει για λίγο ακόμη πάνω στο άδειο πεδίο. Και τότε ίσως καταλαβαίνεις πως η πραγματική μέθη δεν ήταν ποτέ το φως.
Και τα φώτα απλώς φρόντιζαν να βλέπεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου