Το παγωτό είναι μια μικρή φιλοσοφία της απόλαυσης.
Δεν είναι απλώς γάλα, κρέμα, ζάχαρη και άρωμα. Είναι η τέχνη να μετατρέπεις κάτι απλό σε μια στιγμή. Να παίρνεις τη γεύση και να της δίνεις χρόνο -έστω κι αν το παγωτό, από τη φύση του, δεν σου επιτρέπει να τον κρατήσεις για πολύ.
Γιατί το παγωτό έχει μια παράξενη σχέση με την ύπαρξη: είναι όμορφο επειδή λιώνει.
Αν έμενε για πάντα παγωμένο, θα έχανε κάτι από τη γοητεία του. Η απόλαυσή του βρίσκεται ακριβώς στην αντίστροφη μέτρηση. Κάθε κουταλιά είναι μια μικρή απώλεια. Κάθε λιωμένη σταγόνα υπενθυμίζει πως τίποτε απολαυστικό δεν μας ανήκει για πάντα.
Ίσως γι’ αυτό το παγωτό είναι περισσότερο τέχνη παρά γλυκό.
Η τέχνη του παγωτού αρχίζει από την ισορροπία. Η γλυκύτητα δεν πρέπει να σκεπάζει το άρωμα. Το κρύο δεν πρέπει να ακυρώνει τη γεύση. Η υφή πρέπει να είναι αρκετά απαλή ώστε να υποχωρεί στη γλώσσα, αλλά αρκετά συμπαγής ώστε να προλαβαίνει να αποκαλύψει τον εαυτό της.
Και ύστερα υπάρχει η μνήμη.
Το παγωτό είναι από εκείνα τα πράγματα που δεν τα γεύεται μόνο το στόμα. Τα γεύεται και η ηλικία μας. Μια βανίλια μπορεί να θυμίσει ένα καλοκαίρι. Μια σοκολάτα ένα παλιό ζαχαροπλαστείο. Ένα χωνάκι έναν δρόμο, μια πλατεία, μια Κυριακή, κάποιον άνθρωπο που ίσως δεν βρίσκεται πια εκεί.
Γι’ αυτό τα παιδιά τρώνε παγωτό με ενθουσιασμό, ενώ οι μεγάλοι συχνά το τρώνε με νοσταλγία.
Το παιδί βλέπει ένα γλυκό.
Ο ενήλικας, χωρίς να το καταλαβαίνει, τρώει λίγο από τον χρόνο του.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη τέχνη του παγωτού: να σε πείθει πως η ευτυχία δεν χρειάζεται να διαρκεί πολύ για να είναι αληθινή.
Αρκεί να προλάβεις να τη γευτείς πριν λιώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου