Υπάρχουν τραγούδια που απλώς τα ακούμε.
Και υπάρχουν τραγούδια που κάποτε τα ακούμε και μετά δεν μπορούμε πια να τα ξεχάσουμε.
Μένουν μέσα μας σαν άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας. Έχουν τη δική τους ώρα, τη δική τους μυρωδιά, ένα δωμάτιο, έναν δρόμο, ένα καλοκαίρι, μια νύχτα. Μπορεί να περάσουν χρόνια χωρίς να τα ακούσουμε και, όταν ξαφνικά επιστρέψουν, να επιστρέψουν μαζί τους όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε αφήσει πίσω.
Γιατί το τραγούδι δεν είναι μόνο μουσική.
Είναι μνήμη.
Είναι έρωτας, απουσία, προσμονή, μοναξιά, χαρά. Είναι εκείνη η αόρατη γέφυρα που ενώνει αυτό που ζήσαμε με αυτό που δεν μπορέσαμε να ζήσουμε.
Κάποιες φορές ένα τραγούδι λέει για εμάς όσα δεν καταφέραμε ποτέ να πούμε.
Και τότε δεν το ακούμε απλώς. Το αφήνουμε να μιλήσει στη θέση μας.
Υπάρχουν τραγούδια που ανήκουν σε όλους και, την ίδια στιγμή, αποκλειστικά σε έναν άνθρωπο. Η "Πριγκιπέσσα" του Σωκράτη Μάλαμα είναι ίσως ένα από αυτά. Γιατί ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του. Εκείνη που γνώρισε, εκείνη που αγάπησε, εκείνη που έφυγε, εκείνη που δεν κατάφερε ποτέ να κρατήσει.
Κι έτσι ένα τραγούδι γίνεται προσωπική υπόθεση.
Δεν έχει πια σημασία ποιος το έγραψε. Ούτε πότε γράφτηκε.
Σημασία έχει ποιον θυμάσαι όταν το ακούς.
Ίσως γι’ αυτό αγαπάμε τόσο τη μουσική. Γιατί δεν μας ζητά να εξηγήσουμε. Δεν ζητά λογική. Δεν ζητά απαντήσεις.
Μπαίνει στη ζωή μας αθόρυβα και βρίσκει εκείνο το σημείο όπου οι λέξεις τελειώνουν.
Και τότε μια μελωδία μπορεί να γίνει εξομολόγηση, ένα ρεφρέν να γίνει ανάμνηση, μια φωνή να γίνει πρόσωπο.
Κάποτε θα φύγουν οι άνθρωποι. Θα αλλάξουν οι δρόμοι. Θα ξεχαστούν ημερομηνίες και ονόματα.
Αλλά μπορεί να μείνει ένα τραγούδι.
Να παίζει ένα βράδυ μόνο του.
Και μέσα στις λίγες νότες του να χωράει ξανά μια ολόκληρη ζωή.
Γιατί ίσως εκεί κατοικεί τελικά η μουσική:
όχι στα τραγούδια που θυμόμαστε,
αλλά στους ανθρώπους που θυμόμαστε όταν ακούμε τα τραγούδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου