Δρόμοι Παλιοί.

Υπάρχουν δρόμοι που δεν οδηγούν πουθενά πια.

Κι όμως, τους περπατάμε ακόμη.

Είναι οι παλιοί δρόμοι της ζωής μας· εκείνοι που κάποτε περπατήσαμε βιαστικά, χωρίς να ξέρουμε πως μια μέρα θα επιστρέφαμε σ' αυτούς μόνο με τη μνήμη.

Ένας δρόμος μπορεί να κρατήσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι.

Μια γωνιά μπορεί να θυμάται έναν έρωτα.

Ένα παγκάκι μπορεί να έχει φυλαγμένη μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε ποτέ μέχρι το τέλος.

Τα χρόνια αλλάζουν τις πόλεις. Κατεδαφίζουν σπίτια, ανοίγουν δρόμους, αλλάζουν τις πινακίδες. Μα υπάρχει κάτι που δεν μπορούν να αλλάξουν: τον τρόπο με τον οποίο τα κατοικούσαμε κάποτε.

Γιατί τελικά δεν νοσταλγούμε τους δρόμους.

Νοσταλγούμε τα βήματά μας πάνω τους.

Εκείνον τον εαυτό που περπατούσε χωρίς να γνωρίζει πως κάθε στιγμή περνά οριστικά. Τον άνθρωπο που αγαπούσε χωρίς να φοβάται την απώλεια, που περίμενε χωρίς να ξέρει πως κάποτε η αναμονή θα γινόταν ανάμνηση.

Κι ίσως αυτό να είναι το πιο παράξενο με τον χρόνο:

Δεν παίρνει μόνο τους ανθρώπους από τη ζωή μας.

Παίρνει και τον άνθρωπο που ήμασταν όταν τους αγαπούσαμε.

Κι έτσι, χρόνια αργότερα, ένας παλιός δρόμος γίνεται κάτι περισσότερο από δρόμος.

Γίνεται μια μικρή επιστροφή.

Ένα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη αρκεί πολλές φορές για να τον ξαναβρούμε. Να περπατήσουμε πάλι εκεί, χωρίς να φύγουμε από τη θέση μας. Να συναντήσουμε για λίγο εκείνους που χάθηκαν, εκείνους που φύγαμε εμείς, κι εκείνον τον παλιό μας εαυτό που κάπου, ανάμεσα σε δύο δρόμους, έμεινε να μας περιμένει.

Γιατί οι δρόμοι οι παλιοί δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά.

Τους τελειώνει μόνο η ζωή.

Η μνήμη, όμως, συνεχίζει να τους περπατά.

"Δρόμοι παλιοί που αγάπησα

Και μίσησα ατέλειωτα

Κάτω απ' τους ίσκιους του σπιτιών να περπατώ

Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπες

Κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσια μου

Βρίσκω σε κάθε γωνιά

Κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε

Φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ,

ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ

Κρατώντα μια σπίθα τρεμόσβηστη

Στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα

Χωρίς να γνωριζω κανένα

Κι ούτε κανένας, κι ούτε κανένας

Με γνώριζε, με γνώριζε

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα

Χωρίς να γνώριζω κανένα

Κι ούτε κανένας, κι ούτε κανένας

Με γνώριζε, με γνώριζε..."

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.