Πώς περνάει ένας αιώνας;

 

Πώς περνάει ένας αιώνας;

Περνάει μέσα από εκατό χρόνια που, όταν τα κοιτάξεις από μακριά, μοιάζουν με μια στιγμή.

Χωράει μέσα του πολέμους και ειρήνες.

Αυτοκρατορίες που γεννήθηκαν και αυτοκρατορίες που χάθηκαν.

Σύνορα που μετακινήθηκαν, πόλεις που κάηκαν και ξαναχτίστηκαν.

Επαναστάσεις, δικτατορίες, προσφυγιές, κρίσεις και μεγάλες νίκες.

Άνθρωποι που έγιναν ήρωες και άλλοι που χάθηκαν χωρίς ποτέ να μάθει κανείς το όνομά τους.

Χωράει τις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας, αλλά και τις μικρές στιγμές μιας ζωής.

Ένα παιδί που γεννήθηκε.

Ένα πρώτο σχολείο.

Ένα καλοκαίρι που δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Ένα τρένο που έφυγε.

Ένα γράμμα που έφτασε αργά.

Ένα φιλί σε έναν σταθμό.

Ένας έρωτας που κράτησε μια ζωή και ένας άλλος που κράτησε μόνο ένα βράδυ, αλλά άφησε πίσω του μια ολόκληρη ζωή.

Χωράει γάμους και χωρισμούς, γεννήσεις και θανάτους.

Γέλια γύρω από ένα τραπέζι και σιωπές δίπλα σε ένα κρεβάτι.

Χέρια που πιάστηκαν και χέρια που αφήστηκαν.

Όνειρα που πραγματοποιήθηκαν και άλλα που έμειναν για πάντα όνειρα.

Και κάπως έτσι, ενώ η Ιστορία γράφει τους αιώνες με μεγάλα γράμματα, ο άνθρωπος τους γράφει με μικρές στιγμές.

Γιατί ένας αιώνας δεν είναι μόνο εκατό χρόνια.

Είναι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν μέσα του, εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που αγαπήθηκαν, εκείνοι που πολέμησαν, εκείνοι που περίμεναν.

Είναι εκατό Πρωτοχρονιές, χιλιάδες πρωινά, εκατομμύρια συναντήσεις και αποχωρισμοί.

Και στο τέλος, όταν ο αιώνας τελειώνει, η Ιστορία κρατά τις ημερομηνίες.

Ο άνθρωπος όμως κρατά τις στιγμές.

Κι ίσως αυτό να είναι το παράδοξο του χρόνου:

Ένας αιώνας μπορεί να χωρέσει ολόκληρη την Ιστορία μιας χώρας -αλλά μια μόνο στιγμή μπορεί να χωρέσει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.