Το παζλ του χρόνου.

 

Ο χρόνος δεν περνάει απλώς. Συναρμολογείται.

Κάθε μέρα είναι ένα μικρό κομμάτι του παζλ. Μερικά τα βρίσκουμε εύκολα· άλλα χάνονται κάτω από το τραπέζι της ζωής και τα αναζητούμε χρόνια αργότερα. Κάποια ταιριάζουν μεταξύ τους με ακρίβεια, ενώ άλλα μοιάζουν ξένα μέχρι να κοιτάξουμε ολόκληρη την εικόνα.

Στην αρχή έχουμε μπροστά μας πολλά κομμάτια και σχεδόν καμία εικόνα. Παιδικά χρόνια, πρόσωπα, ταξίδια, φιλίες, έρωτες, απώλειες, λάθη, αποφάσεις. Όλα ασύνδετα. Κι ύστερα, σιγά σιγά, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πού ανήκει το καθένα.

Ένας έρωτας που κάποτε θεωρήσαμε λάθος μπορεί να αποδειχθεί απαραίτητο κομμάτι. Μια απώλεια που μας διέλυσε μπορεί να γίνει το κομμάτι που έδωσε σχήμα σε ολόκληρη τη ζωή. Μια αποτυχία μπορεί να αποδειχθεί ότι έπρεπε να συμβεί ακριβώς εκεί, ώστε να αλλάξει η πορεία μας.

Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι παράξενο:

Δεν θυμόμαστε τη ζωή ως χρόνο. Τη θυμόμαστε ως εικόνα.

Τα χρόνια είναι οι αριθμοί.

Οι στιγμές είναι τα κομμάτια.

Ένας αιώνας μπορεί να χωρέσει μέσα του πολέμους και ειρήνες, γεννήσεις και θανάτους, μεγάλες ανακαλύψεις και μικρές προσωπικές ιστορίες. Για την Ιστορία είναι εκατό χρόνια. Για έναν άνθρωπο μπορεί να είναι μια ολόκληρη ζωή. Για ένα έντομο που ζει λίγες ημέρες, ο ίδιος χρόνος θα ήταν μια αδιανόητη αιωνιότητα.

Ίσως λοιπόν ο χρόνος να μην έχει πραγματικό μέγεθος.

Το μέγεθός του το δίνουμε εμείς.

Και όσο μεγαλώνουμε, δεν έχουμε περισσότερα χρόνια μπροστά μας· έχουμε περισσότερα κομμάτια πίσω μας. Κοιτάζουμε κάποτε το παζλ και συνειδητοποιούμε πως δεν μας μένει να το ολοκληρώσουμε. Μας μένει να καταλάβουμε την εικόνα. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη σοφία της ηλικίας: όχι να προσθέτεις χρόνο στη ζωή, αλλά να αναγνωρίζεις το νόημα στα κομμάτια που ήδη έζησες.