Στη μισή του ηλικία -Όταν η ηλικία γίνεται απόσταση

 

Υπάρχουν έρωτες που μετριούνται σε χρόνια.

Και υπάρχουν έρωτες που κάνουν τα χρόνια να μοιάζουν ασήμαντα.

Το βιβλίο "Half His Age" της Jennette McCurdy ξεκινά από μια φράση που μοιάζει σχεδόν μαθηματική: «Στη μισή του ηλικία». Πίσω όμως από αυτή την απλή αριθμητική κρύβεται ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: τι σημαίνει άραγε να έχεις τη μισή ηλικία κάποιου άλλου;

Η Waldo είναι δεκαεπτά ετών, μαθήτρια λυκείου στο Άνκορατζ της Αλάσκας. Ο Mr. Korgy είναι ο καθηγητής δημιουργικής γραφής της, ένας άνδρας γύρω στα σαράντα, παντρεμένος, με μια ζωή που έχει αρχίσει να βαλτώνει. Η Waldo γοητεύεται από εκείνον και η έλξη εξελίσσεται σε μια μυστική σχέση.

Αλλά το βιβλίο δεν ενδιαφέρεται πραγματικά μόνο για τη διαφορά ηλικίας.

Ενδιαφέρεται για το κενό που υπάρχει μέσα στους ανθρώπους και για τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους προσπαθούν να το γεμίσουν.

Η Waldo μεγαλώνει ουσιαστικά μόνη. Η μητέρα της είναι συναισθηματικά ασταθής και η κόρη συχνά αναγκάζεται να λειτουργεί σαν ενήλικας πριν προλάβει να γίνει ενήλικη. Η ανάγκη της να την προσέξουν, να την επιθυμήσουν, να της πουν ότι είναι ξεχωριστή, γίνεται ένα είδος πείνας.

Και εκεί εμφανίζεται ο Korgy.

Όχι ως ο γοητευτικός ώριμος άνδρας του ρομαντικού μύθου. Αντίθετα, η McCurdy τον απογυμνώνει από κάθε εξιδανίκευση. Είναι ένας συνηθισμένος, απογοητευμένος άνδρας, ένας αποτυχημένος συγγραφέας που αισθάνεται ότι η ζωή του πέρασε χωρίς να γίνει αυτή που φανταζόταν.

Και κάπου εκεί το βιβλίο γίνεται πιο ενδιαφέρον.

Γιατί η Waldo πιστεύει ότι επιλέγει.

Πιστεύει ότι αυτή κυνηγάει.

Πιστεύει ότι αυτή έχει τον έλεγχο.

Όμως η ηλικία δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι εμπειρία, εξουσία, γνώση, κοινωνική θέση, δυνατότητα επιλογής και δυνατότητα να καταλάβεις τις συνέπειες μιας επιλογής.

Γι' αυτό η σχέση τους δεν μπορεί να διαβαστεί απλώς ως ένας απαγορευμένος έρωτας. Η ανισορροπία είναι ενσωματωμένη στη σχέση από την πρώτη στιγμή. Και η McCurdy επιλέγει να μην την παρουσιάσει με έναν εύκολο διδακτισμό. Μας βάζει μέσα στο μυαλό της Waldo, εκεί όπου κάτι μπορεί ταυτόχρονα να μοιάζει επιθυμητό και να είναι καταστροφικό.

Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου:

η επιθυμία δεν είναι πάντα απόδειξη ελευθερίας.

Μπορούμε να θέλουμε κάτι και ταυτόχρονα να μην είμαστε πραγματικά ελεύθεροι απέναντί του.

Η Waldo αναζητά τον Korgy, αλλά αναζητά ακόμη περισσότερο την επιβεβαίωση ότι αξίζει να την αναζητήσει κάποιος. Ο Korgy αναζητά τη Waldo, αλλά ίσως περισσότερο αναζητά μέσα από εκείνη μια έξοδο από τη δική του αποτυχημένη ζωή.

Δύο άνθρωποι δεν συναντώνται πάντοτε επειδή αγαπιούνται.

Μερικές φορές συναντώνται επειδή ο ένας αναγνωρίζει στον άλλον το κενό που προσπαθεί να κρύψει μέσα του.

Και εδώ η ηλικία αποκτά μια άλλη σημασία.

Η ζωή δεν μοιράζεται σε ίσα κομμάτια. Δεκαεπτά χρόνια δεν είναι απλώς τα μισά από τριάντα τέσσερα ή σαράντα. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος. Για έναν έφηβο, ένας χρόνος μπορεί να είναι μια ολόκληρη εποχή της ύπαρξης. Για έναν ενήλικα, ο ίδιος χρόνος μπορεί να περάσει σχεδόν απαρατήρητος.

Ο χρόνος, λοιπόν, δεν μετριέται μόνο με ημερολόγια.

Μετριέται με εμπειρίες.

Με αυτά που έχουμε ήδη χάσει.

Με αυτά που δεν έχουμε ακόμη γνωρίσει.

Με τις απογοητεύσεις που μας έμαθαν να φοβόμαστε.

Με τις χαρές που μας έμαθαν να ελπίζουμε.

Γι' αυτό δύο άνθρωποι μπορεί να απέχουν είκοσι χρόνια ηλικιακά και να απέχουν έναν ολόκληρο κόσμο υπαρξιακά.

Το Half His Age μιλά τελικά και για κάτι βαθύτερο: την ανθρώπινη ανάγκη να αισθανθούμε ζωντανοί.

Η Waldo καταναλώνει ρούχα, αντικείμενα, σχέσεις, επιθυμίες. Η αγορά γίνεται στιγμιαία παρηγοριά. Η ερωτική εμμονή γίνεται μια άλλη μορφή κατανάλωσης. Η ίδια η ζωή μοιάζει να χρειάζεται συνεχώς μια νέα δόση έντασης για να μην επιστρέψει στη σιωπή της.

Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο σκοτεινό σημείο του βιβλίου.

Δεν φοβόμαστε πάντα τον πόνο.

Μερικές φορές φοβόμαστε περισσότερο το κενό που θα υπάρχει όταν ο πόνος τελειώσει.

Γι' αυτό κρατάμε ανθρώπους που δεν μας κάνουν καλό.

Γι' αυτό επιστρέφουμε σε σχέσεις που έχουν τελειώσει.

Γι' αυτό μπερδεύουμε την ένταση με το πάθος και την ανάγκη με τον έρωτα.

Ο έρωτας, όμως, δεν είναι μόνο αυτό που αισθανόμαστε.

Είναι και αυτό που ο άλλος μπορεί να μας προσφέρει χωρίς να μας μικραίνει.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία του τίτλου.

Half His Age.

"Στη μισή του ηλικία."

Σαν να μπορεί η ζωή να κοπεί στη μέση και να μετρηθεί με αριθμούς.

Δεν μπορεί.

Γιατί η ηλικία δεν είναι μόνο πόσα χρόνια έχουμε ζήσει.

Είναι πόσα χρόνια έχουμε καταλάβει.

Και ίσως η μεγαλύτερη ωριμότητα δεν είναι να μπορείς να αποκτήσεις αυτό που επιθυμείς.

Είναι να μπορείς κάποια στιγμή να αναρωτηθείς:

«Αυτό που θέλω, με κάνει περισσότερο ελεύθερο ή απλώς περισσότερο εξαρτημένο από την επιθυμία μου;»

Εκεί τελειώνει ο ρομαντικός μύθος και αρχίζει η αυτογνωσία.

Γιατί τελικά δεν είναι η διαφορά των ηλικιών που κάνει δύο ανθρώπους μακρινούς.

Είναι η διαφορά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ψάχνουν να αγαπήσουν και σε δύο ανθρώπους που ψάχνουν, μέσα από τον άλλον, να ξεφύγουν από τον εαυτό τους.

Και αυτή η απόσταση μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη από είκοσι χρόνια.

Μπορεί να είναι μια ολόκληρη ζωή.