Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να χωνέψουν το φαγητό. Υπάρχουν και άνθρωποι που δυσκολεύονται να χωνέψουν την πραγματικότητα. Οι δεύτεροι είναι περισσότεροι και, δυστυχώς, δεν υπάρχει γαστρεντερολόγος για την περίπτωσή τους.
Η κοινωνία μας πάσχει από μια ιδιότυπη δυσπεψία. Καταπίνει τα πάντα αμάσητα: ειδήσεις, σκάνδαλα, ψέματα, υποσχέσεις, φόβους, διαφημίσεις, «σωτήρες». Και ύστερα παραπονιέται για το βάρος στο στομάχι.
Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι τι τρώμε. Είναι τι δεχόμαστε να καταπιούμε.
Έχουμε μάθει να καταπίνουμε χωρίς να μασάμε. Την αδικία τη βαφτίζουμε κανονικότητα, την απληστία ανάπτυξη, την υποκρισία ευγένεια, την ανοησία άποψη. Κι όταν το στομάχι της κοινωνίας αρχίζει να διαμαρτύρεται, παίρνουμε ένα αντιόξινο και συνεχίζουμε το γεύμα.
Η εποχή μας έχει ανακαλύψει, άλλωστε, το τέλειο φάρμακο: να μην αντιμετωπίζεις την αιτία, αλλά το σύμπτωμα.
Σε ενοχλεί η πραγματικότητα; Άλλαξε κανάλι.
Σε πνίγει η αλήθεια; Βάλε λίγη ψυχαγωγία.
Σε εξοργίζει η αδικία; Κάνε μια ανάρτηση.
Σε βαραίνει η κοινωνία; Αγόρασε κάτι.
Και κυρίως, μην αφήσεις τίποτα να μείνει μέσα σου αρκετή ώρα ώστε να το σκεφτείς.
Γιατί η σκέψη είναι βαριά τροφή.
Η ειρωνεία είναι πως φοβόμαστε περισσότερο τη δυσπεψία του στομαχιού παρά τη δυσπεψία της συνείδησης. Το πρώτο μπορεί να περάσει με ένα χάπι. Το δεύτερο απαιτεί κάτι πολύ δυσκολότερο: να ξαναδούμε τι ακριβώς καταπίνουμε.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό αντίδοτο στη δυσπεψία να μην βρίσκεται στο φαρμακείο.
Να βρίσκεται στο μάσημα.
Να μάθουμε επιτέλους να μασάμε τις ειδήσεις πριν τις καταπιούμε, τις ιδέες πριν τις υιοθετήσουμε, τις υποσχέσεις πριν τις πιστέψουμε και, κυρίως, τις βεβαιότητές μας πριν γίνουν πέτρες στο στομάχι της σκέψης.
Γιατί ο άνθρωπος δεν πεθαίνει μόνο από όσα δεν μπορεί να χωνέψει.
Καμιά φορά πεθαίνει κι από όσα κατάπιε πολύ εύκολα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου