Η πρωινή χώνεψη δεν είναι μόνο υπόθεση του στομαχιού. Είναι μια μικρή τελετουργία της ζωής. Το σώμα ξυπνά και αρχίζει να αλέθει ό,τι του έδωσε η προηγούμενη μέρα: το γλυκό, το πικρό, το περίσσευμα και την πίκρα.
Έτσι ίσως λειτουργεί και η μνήμη. Κάθε μέρα καταπίνουμε γεγονότα, ανθρώπους, λέξεις, βλέμματα. Άλλα έχουν τη γεύση του γλυκού και άλλα αφήνουν εκείνη την επίμονη πικράδα που δεν φεύγει ούτε με τον πρώτο καφέ.
Το παράξενο είναι πως η ζωή δεν μας ζητά να ξεχωρίσουμε τα γλυκά από τα πικρά. Τα βάζει όλα στο ίδιο τραπέζι και μας αφήνει να τα χωνέψουμε.
Κάποια πράγματα όμως μένουν άπεπτα. Μια απώλεια που καταπιώθηκε βιαστικά. Μια λέξη που δεν ειπώθηκε. Ένας έρωτας που τελείωσε πριν προλάβει να γίνει ανάμνηση.
Κι έτσι, κάθε πρωί, μαζί με το γλυκό και τον καφέ, χωνεύουμε λίγο ακόμη τη ζωή.
Ώσπου μια μέρα ανακαλύπτουμε το πιο πικρό απ’ όλα:
δεν μας πονά πια τίποτα.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως δεν χωνέψαμε τη ζωή.
Χωνέψαμε τον εαυτό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου