Η ζωή δεν ρίχνει πάντα τα ζάρια για να αποφασίσει. Μερικές φορές τα ρίχνει απλώς για να μας θυμίσει πως δεν κρατάμε εμείς το χέρι που τα πετά.
Ο άνθρωπος αγαπά την αιτιότητα επειδή φοβάται το χάος. Ψάχνει σχέδια εκεί όπου υπάρχουν συμπτώσεις, νόημα εκεί όπου υπάρχει θόρυβος, μοίρα εκεί όπου απλώς έτυχε. Κοιτάζει πίσω και ενώνει τις τελείες, σαν να υπήρχε από την αρχή ένα σχέδιο κρυμμένο κάτω από το χαρτί.
Κι όμως, μια στιγμή αρκεί για να αλλάξει μια ολόκληρη διαδρομή. Ένα βλέμμα, ένα τηλεφώνημα που δεν έγινε, ένας άνθρωπος που βρέθηκε στο σωστό μέρος τη λάθος ώρα. Η ζωή συχνά δεν αλλάζει με μεγάλες αποφάσεις αλλά με μικρές αποκλίσεις.
Το τυχαίο δεν είναι απαραίτητα το αντίθετο του νοήματος. Ίσως είναι η πρώτη ύλη του.
Γιατί, τελικά, δεν θυμόμαστε μόνο τα ζάρια που έπεσαν. Θυμόμαστε κυρίως τι κάναμε αφού έπεσαν.
Και ίσως αυτή να είναι η μόνη ελευθερία που μας αφήνει το τυχαίο:
δεν επιλέγουμε πάντα τη ζαριά· επιλέγουμε όμως τι θα την κάνουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου