Η ζωή δεν τρέχει πάνω σε ράγες.

Η ζωή δεν τρέχει πάνω σε ράγες. Μόνο εμείς, κοιτάζοντας πίσω, χαράζουμε ράγες πάνω στις διαδρομές που ήδη διανύσαμε. Ένα γεγονός δίπλα σ’ ένα άλλο, μια συνάντηση δίπλα σε μια απώλεια, ένα τυχαίο τηλεφώνημα που κάποτε έμοιαζε ασήμαντο και χρόνια αργότερα αποκτά το βάρος μιας αιτίας. Η μνήμη έχει αυτή την παράξενη συνήθεια: μετατρέπει το χάος σε αφήγηση και τη σύμπτωση σε μοίρα.

Ίσως επειδή δυσκολευόμαστε να δεχτούμε πως κάποια πράγματα απλώς συνέβησαν.

Έπεσαν τα ζάρια.

Κι ύστερα εμείς κοιτάξαμε τους αριθμούς και φτιάξαμε μια ιστορία γύρω τους.

Ένας άνθρωπος εμφανίζεται στη ζωή μας και μαζί του αλλάζει ένας ολόκληρος χάρτης. Μια πόρτα κλείνει, κι ενώ τότε μοιάζει με τέλος, χρόνια αργότερα ανακαλύπτουμε πως ήταν απλώς μια στροφή. Ένας δρόμος που δεν πήραμε εξακολουθεί να υπάρχει κάπου μέσα μας, όχι ως πραγματικότητα αλλά ως φάντασμα μιας άλλης ζωής. Κι έτσι η ζωή γεμίζει με «αν». Αν είχα πάει. Αν είχα μείνει. Αν είχα μιλήσει. Αν είχα σωπάσει.

Τα «αν» είναι οι αόρατες ράγες των ανθρώπων.

Πάνω τους ταξιδεύουμε προς ζωές που δεν έζησαν ποτέ.

Κι όμως, ακόμη κι όταν πιστεύουμε πως αποφασίζουμε, κάτι προηγείται της απόφασης: μια συγκυρία, ένας φόβος, μια επιθυμία, μια συνάντηση, ένα τυχαίο πρωινό. Η ελευθερία μας μοιάζει τότε λιγότερο με τιμόνι και περισσότερο με το μικρό περιθώριο που έχουμε ανάμεσα σε όσα μας συμβαίνουν και σε όσα κάνουμε με αυτά.

Δεν διαλέγουμε πάντοτε τη θάλασσα στην οποία θα βρεθούμε. Μπορούμε όμως να μάθουμε να διαβάζουμε τον άνεμο.

Και ο άνεμος δεν έχει μνήμη.

Δεν θυμάται από πού ήρθε ούτε ενδιαφέρεται πού θα καταλήξει. Εμείς του δίνουμε κατεύθυνση, επειδή έχουμε ανάγκη από κατευθύνσεις. Εμείς ονομάζουμε έναν δρόμο «σωστό» και έναν άλλον «λάθος», μόνο και μόνο επειδή γνωρίζουμε ήδη πού κατέληξε ο καθένας.

Μα η ζωή, όταν τη ζούμε, δεν γνωρίζει το τέλος της.

Αυτό είναι ίσως το παράδοξο της ύπαρξης: ζούμε μέσα στο άγνωστο και μετά, με τη μνήμη, προσποιούμαστε πως το γνωρίζαμε.

Σαν να διαβάζουμε ένα βιβλίο από την τελευταία σελίδα προς την πρώτη και να θεωρούμε πως έτσι καταλάβαμε τον συγγραφέα.

Δεν υπάρχει συγγραφέας που να μας έχει χαράξει όλες τις ράγες. Υπάρχουν μόνο ζάρια, συγκυρίες, απώλειες, επιθυμίες, συναντήσεις και εκείνη η παράξενη ανθρώπινη ικανότητα να δίνουμε νόημα ακόμη και στα συντρίμμια.

Γι’ αυτό ίσως η ζωή δεν είναι ένας δρόμος που πρέπει να βρούμε.

Είναι ο δρόμος που απομένει αφού περάσουμε.

Και τα ζάρια, κάπου στο σκοτάδι, εξακολουθούν να κυλούν.

Η ζωή δεν τρέχει πάνω σε ράγες. Εμείς τις σχεδιάζουμε εκ των υστέρων, για να μην παραδεχτούμε πόσο λίγο την γνωρίζαμε όταν ξεκινούσαμε.