Η δεξαμενή.

Όλοι έχουμε μέσα μας μια δεξαμενή.

Τη γεμίζουμε αργά, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνουμε: με λέξεις που δεν ειπώθηκαν, με πρόσωπα που έφυγαν, με φόβους που δεν ομολογήσαμε, με έρωτες που δεν ολοκληρώθηκαν. Κάθε εμπειρία αφήνει λίγο νερό στον πυθμένα της.

Κι εμείς συνεχίζουμε να ζούμε, πιστεύοντας πως υπάρχει πάντα χώρος.

Μέχρι που μια μέρα η στάθμη ανεβαίνει.

Τότε καταλαβαίνουμε πως δεν μας βαραίνει μόνο αυτό που ζούμε, αλλά και όσα κρατήσαμε. Η μνήμη δεν είναι πάντοτε καταφύγιο· μπορεί να γίνει αποθήκη. Και η σιωπή, όταν διαρκεί πολύ, παύει να είναι ηρεμία και γίνεται πίεση.

Ίσως γι’ αυτό χρειάζεται κάποτε να ανοίγουμε τη βαλβίδα.

Να αφήνουμε κάτι να φύγει χωρίς να ζητάμε να το ξεχάσουμε. Γιατί το να αφήνεις δεν σημαίνει πως διαγράφεις. Σημαίνει πως επιτρέπεις στον εαυτό σου να συνεχίσει να δέχεται ζωή.

Η δεξαμενή δεν φτιάχτηκε για να κρατά τα πάντα.

Φτιάχτηκε για να υπάρχει νερό όταν το χρειαστούμε.

Κι ίσως το ίδιο να ισχύει και για την ψυχή: όχι να γεμίζει μέχρι να ξεχειλίσει, αλλά να αδειάζει λίγο, ώστε να μπορεί να ξαναγεμίσει.