Στην Κηφισιά, ανάμεσα στις νεραντζιές, στα πεύκα και στις παλιές μονοκατοικίες, ακούγεται κάποτε μια φωνή που δεν ανήκει ακριβώς σε αυτόν τον τόπο. Πράσινοι παπαγάλοι διασχίζουν τον ουρανό, θορυβώδεις και ελεύθεροι, σαν μικρές υπενθυμίσεις ότι η φύση δεν υπακούει πάντοτε στα σύνορα που της χαράζουμε.
Ήρθαν από αλλού, κι όμως έγιναν μέρος του εδώ. Δεν χρειάστηκαν άδεια για να εγκατασταθούν, ούτε σχέδιο πολεοδομικό, ούτε απόφαση ανθρώπων. Βρήκαν δέντρα, τροφή, καταφύγιο και έναν καινούργιο ουρανό. Και κάπως έτσι, μέσα στην οργανωμένη γεωγραφία της πόλης, δημιούργησαν τη δική τους άγρια επικράτεια.
Οι παπαγάλοι της Κηφισιάς είναι, με έναν παράξενο τρόπο, ένα μάθημα για τη φύση. Μας θυμίζουν ότι τα οικοσυστήματα δεν είναι μουσεία. Μετακινούνται, μεταλλάσσονται, δέχονται εισβολείς, χάνουν είδη και αποκτούν άλλα. Ο άνθρωπος μπορεί να σχεδιάζει την πόλη, αλλά δεν σχεδιάζει ολοκληρωτικά τη ζωή.
Και ίσως γι’ αυτό μας ενοχλεί τόσο ο θόρυβός τους. Γιατί μέσα στην ησυχία της προαστιακής τάξης ακούγεται κάτι απρόβλεπτο. Ένα πλάσμα που δεν ανήκει ιστορικά εδώ, αλλά πλέον ανήκει στην καθημερινότητά μας.
Κάτω από τα φτερά τους η Κηφισιά μοιάζει για λίγο λιγότερο ανθρώπινη. Κι αυτό ίσως είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μπορούν να μας προσφέρουν οι παπαγάλοι της: να θυμηθούμε πως η πόλη δεν είναι μόνο ο τόπος που χτίσαμε· είναι και ο τόπος που η φύση, με τον δικό της τρόπο, ξανακαταλαμβάνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου