Το πάρκο.

 

Υπάρχουν τόποι που δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο από λίγη σκιά, μερικά δέντρα και έναν δρόμο που χάνεται ανάμεσα στα φύλλα.

Το πάρκο είναι ένας τέτοιος τόπος. Ένα μικρό διάλειμμα μέσα στην πόλη· ένας χώρος όπου ο χρόνος μοιάζει για λίγο να περπατά πιο αργά. Οι άνθρωποι περνούν, κάθονται, περιμένουν, συναντιούνται ή απλώς κοιτούν. Τα δέντρα, αντίθετα, μένουν.

Ίσως γι’ αυτό το πάρκο έχει κάτι από μνήμη. Κρατά πάνω του βήματα ανθρώπων που έφυγαν, κουβέντες που ξεχάστηκαν, έρωτες που τελείωσαν, μοναξιές που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Κάθε παγκάκι μοιάζει να περιμένει ακόμη κάποιον.

Και όταν πέφτει το απόγευμα, η πόλη υποχωρεί. Μένουν τα φύλλα, το φως και η σιωπή.

Ίσως ένα πάρκο να είναι τελικά αυτό: ένας τόπος που μας θυμίζει πως, ακόμη και μέσα στην πόλη, υπάρχει κάπου χώρος για να μη βιαζόμαστε να φύγουμε.