Μάθαμε να περιμένουμε ανταμοιβή για ό,τι κάνουμε.
Έναν μισθό για τη δουλειά, έναν έπαινο για την προσπάθεια, μια αναγνώριση για την επιτυχία, ένα «ευχαριστώ» για την προσφορά.
Κι έτσι, σιγά σιγά, αρχίσαμε να μετράμε ακόμη και τις πράξεις που κάποτε είχαν αξία επειδή δεν μετριούνταν.
Όμως δεν ανταμείβεται κάθε κόπος.
Δεν δικαιώνεται κάθε προσπάθεια.
Δεν επιστρέφει η ζωή πάντοτε αυτό που της δώσαμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται χρόνια χωρίς να ακούσουν ποτέ ένα «μπράβο». Άλλοι προσφέρουν χωρίς να τους το ζητήσει κανείς και φεύγουν χωρίς ευχαριστώ. Και κάποιοι ανακαλύπτουν αργά πως η μεγαλύτερη ανταμοιβή τους δεν ήταν αυτό που κέρδισαν, αλλά αυτό που απέφυγαν να χάσουν μέσα στη διαδρομή.
Γιατί υπάρχει και μια άλλη μορφή ανταμοιβής:
να μπορείς να κοιτάξεις πίσω χωρίς να ντρέπεσαι για τον τρόπο με τον οποίο έφτασες εδώ.
Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι ένα ταμείο όπου καταγράφονται οι πράξεις και αποδίδεται στο τέλος το ανάλογο τίμημα.
Ίσως η ανταμοιβή να είναι απλώς η στιγμή που καταλαβαίνεις πως αυτό που έδωσες δεν χάθηκε.
Έμεινε μέσα σου.
Και αυτό, καμιά φορά, είναι το μόνο που πραγματικά μας ανήκει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου